อเสียง
ด้วยความมุ่งมั่นและปณิธานนี้เองที่ทำให้ทุกคนในกองกำลังต่างก็ยอมรับเขาเป็นผู้นำ
ส่วนหนึ่งนั้นก็เพราะจางหยวนนั้นตั้งมั่นในการปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์ และคอยกำจัดมนุษย์กลายพันธุ์ที่ขวางหน้าไม่ถอยหนี
แต่ในครั้งนี้ พวกเขาไม่คิดมาก่อนว่ากองกำลังที่คอยปฏิบัติงานเพื่อเผ่าพันธุ์มาโดยตลอด จะถูกมนุษย์ที่ตัวเองคอยปกป้องส่งไปตายจนเกือบต้องสูญสิ้นกองกำลัง
แล้วจะให้จิตใจของเขาทนอยู่ต่อได้ยังไง
จะให้เขาปล่อยวางเกียรติยศและศักดิ์ศรีที่ตั้งมั่นมาตลอดหลายปีอย่างกับพลิกฝ่ามือแบบนี้ จะให้เขานั้นยอมรับได้ในเวลาอันสั้นได้อย่างไร
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงและจางหยวนจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่เฉินเฉียงก็รู้จักคนเช่นจางหยวนดี
และนี่ทำให้เฉินเฉียงไม่ได้เร่งรีบหรือบังคับให้จางหยวนต้องรีบตัดสินใจแต่อย่างใด
และในช่วงเวลานี้เอง กองกำลังเทียนเว่ยทุกคนต่างก็นิ่งและเฝ้ารออย่างเงียบๆ
“อ๊ากกกกก”
ผ่านไปพักหนึ่ง จางหยวนก็ได้เป็นผู้ทำลายความเงียบงันนี้ด้วยตัวเอง พลางหลั่งน้ำตาด้วยอารมณ์ที่ยากจะเอ่ยพลางทุบตีต่อยพื้นประดุจดั่งผืนปฐพีเป็นตัวกลางเพื่อระบายความอัดอั้น
“จางหยวน”
หลิวซวนเอ๋อรีบวิ่งเข้าไปกอดจางหยวนที่มีท่าที่สุดแสนจะเจ็บปวด ส่วนจางหยวนนั้นในตอนนี้แม้จะหยุดทุบตีแต่ก็ร้องไห้ประดุจดั่งเด็กน้อย
ในช่วงเวลาแบบนี้ ไม่มีใครเลยที่กล้าจะแหย่ว่าจางหยวนเป็นคนอ่อนแอแต่อย่างใด กลับกัน ทุกคนทำท่าราวกับว่าได้รับรู้และเข้าใจใ
