้ว แต่จางหยวนและพวกก็ยังไม่อาจขยับเขยื้อนไปได้แม้แต่น้อย ไม่มีใครในที่นี้ที่จะต้องการรู้ผลการสู้รบเลยสักคนเดียว
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้พูดออกมา “ให้ไอ้ฮั่นปู้เอ๋อตกตายในสนามรบนั้นมันดีเกินไป”
เฉินเฉียงพูดจบก็นำร่างสองร่างออกมาจากแหวนเก็บของ และโยนพวกมันไปกองกับพื้น
“นี่มันองครักษ์ฉีกับฮั่นปู้เอ๋อไม่ใช่เหรอ นี่ท่านฆ่ามันเหรอ”
“ถูกต้อง หากข้าได้ฆ่ามันด้วยมีตัวเองก็คงไม่อาจจะละวางความเกลียดชังในใจไปได้” เฉินเฉียงได้พูดออกมาอย่างเย็นชาพลางมองไปที่จางหยวน
จางหยวนได้มองไปที่ซากร่างทั้งสอง ก่อนจะยิ้มแหยๆแล้วพูดออกมา “ก็ดี ทีนี้พวกเราก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว”
“จางหยวน เจ้านั้นยังมีโอกาสที่จะกลับไปได้หากเจ้าต้องการ” หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ได้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องที่เขาฆ่าฮั่นปู้เอ๋อ
“ข้าฆ่าฮั่นปู้เอ๋อในฐานะขององครักษ์ฉี”
“หากเจ้าอยากกลับไป เจ้าสามารถนำศพขององครักษ์ฉีกลับไปได้ และนี่จะทำให้เจ้าได้รับรางวัลอย่างงามในฐานะที่เป็นผู้ล้างแค้นให้ฮั่นปู้เอ๋อ”
“กลับไป เหอะ กลับไปทำไมกัน ท่านพูดอย่างนี้ไม่บอกให้พวกเรายื่นคอไปให้พวกมันตัดเล่นซะเลยล่ะ ข้าจะกลับไปยอมรับความตายเพื่อ…อะไร”
“ข้าไม่กลับไปล่ะคนหนึ่งแล้ว” คนแรกที่แสดงตนออกมาคือเทพเจ้าเงินตรา หวังต้าหลู่
ไม่นาน คนอื่นๆในกองกำลังเองก็แสดงความคิดของตนออกมา
“จางหยวน แล้วเจ้าล่ะ”
จางหยวนได้มองไปที่เฉินเฉียงด้วยสายตาที่ว่างเปล่า หลังจากผ่านไปสั
