กพัก เขาก็ได้พูดออกมา “ถึงแม้ว่าข้านั้นจะพิสูจน์ไม่ได้ว่าท่านเป็นคนสังหารฮั่นปู้เอ๋อ แต่ข้าก็ไม่โง่พอที่จะกลับไปรับความตาย”
“ยิ่งไปกว่าคือพวกเราคือกองกำลัง พวกเราจะทำอะไรก็ต้องทำด้วยกัน ว่าแต่พวกเราจะไปไหนกันดี”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะก้มลงไปหยิบแหวนของฮั่นปู้เอ๋อโยนไปให้หวังต้าหลู่แล้วเก็บซากร่างของทั้งสองคนไป
“พี่ชายทั้งหลาย ทุกคนคงยังจดจำได้อยู่ใช่หรือไม่ว่าครั้งหนึ่งนั้น ข้า เคยเข้าไปในเขตแดนลึกลับที่อยู่บนปลายบันไดสู่สรวงสวรรค์ในเขตแดนจักรพรรดิ”
“ข้าขอบอกตามตรงเลยนะว่าเมื่อตอนที่ข้าออกมานั้น ราชาสวรรค์ได้ถามข้าในเรื่องนี้ แต่ข้าก็ยังไม่ได้บอกอะไรกับเขาไป”
“แต่ในตอนนี้ข้าจะบอกพวกเจ้า”
“ข้าขอบอกเลยว่าตอนที่ข้าออกจากเขตแดนลึกลับนั้นเป็นข้าโดนใครบางคนดีดออกมา”
“ห้ะ”
จางหยวนและพวกได้ยินต่างก็ตกตะลึง ตกตะลึงชนิดที่ว่ามองเห็นได้ว่าทุกคนแสดงออกมาอย่างตกตะลึง
นั่นก็เพราะถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น ทุกคนจะทำเหมือนไม่มีอะไร แต่กับสิ่งนี้แล้วนั้นเป็นสิ่งที่ข้างคาใจพวกเขามาโดยตลอด
และในตอนนี้ เฉินเฉียงกำลังจะคลี่คลายปมในใจของทุกคนในตอนนี้และเดี๋ยวนี้
“กัปตัน ท่านหมายความว่ามีคนอื่นอยู่ในเขตแดนลึกลับนั่นงั้นเหรอ ใครกันที่สามารถไล่ท่านออกมาได้”
เฉินเฉียงได้ส่ายหน้าออกมาในทันที “ถ้าว่าตามตรงแล้วคำว่าไล่ก็ไม่ถูกนัก ตอนที่ข้าพยายามจะจับร่างของคนคนนั้น ข้าก็ถูกพลังของเขาดีดข้า
