ดบอกท่านผู้การว่าเฉินเฉียงขอเข้าพบ”
เมื่อกลุ่มคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกนั้นได้เห็นเฉินเฉียงที่เป็นชายหนุ่มและเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ด้วยมือเปล่า ต่างก็ดูถูกดูแคลนในทันที
“ใครกันล่ะนั่น ถึงจะมาโดยไม่มีของขวัญมันก็ไม่ผิดอะไร แต่นี่กล้าเอ่ยชื่อตัวเองออกมาตรงๆแบบนี้มันจะไม่กล้าไปหน่อยรึไงกัน”
“เห่ยๆ ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ เจ้าไม่เห็นเหรอว่าเขามีแหวนเก็บของน่ะ ของขวัญก็อาจจะอยู่ในแหวนของเขาก็ได้”
“ทุกคนต่างก็มีแหวนกันทั้งนั้นล่ะว้า แต่ไอ้การเอ่ยชื่อตัวเองเพื่อขอเข้าพบแบบนี้ ข้าว่าไอ้หนูนี่มันก็แค่จะทำเป็นกร่างล่ะวะ ช่างน่าสนใจจริงๆ”
ผู้ดูแลประตูที่กำลังคอยต้อนรับผู้คนมาอยู่ครึ่งค่อนวันแล้ว เมื่อได้ยินเฉินเฉียงแนะนำตัวแล้วไม่มีของขวัญในมือ เขาก็ไม่แม้แต่คิดจะเงยหน้ามองแล้วพูดออกมา “ไปต่อแถวแล้วเมื่อถึงคิวค่อยลงชื่อไว้”
หลังจากพูดจบ เขาได้รินชาในกาแล้วเริ่มดื่มกิน
เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เฉินเฉียงที่ไม่อยากจะรอก็ได้นำป้ายคำสั่งที่เว่ยหยวนตี้เคยมอบให้ไว้ออกมาแล้วนำมายื่นให้ผู้ดูแล “นี่คือป้ายคำสั่งที่ท่านลุงเว่ยเคยมอบให้ข้าเอาไว้ เขาบอกว่าเมื่อมอบป้ายคำสั่งนี้ให้ ข้าสามารถไปที่ไหนในเขตกันหนันแห่งนี้ก็ได้ ไม่รู้ว่าป้ายนี้จะใช้กับที่นี่ได้รึเปล่า”
เมื่อผู้ดูแลได้เห็นป้ายคำสั่งที่เฉินเฉียงยื่นให้พร้อมกับคำพูดที่ได้ยิน เขาได้หยิบมันขึ้นมาดู หลังจากนั้นเขาได้ยืนตัวตรงพร้อมอกที่ผายพึ่งแล้วรีบพูดออกมา “โป
