รดรอสักครู่นะพ่อหนุ่ม”
เมื่อพูดจบ ผู้ดูแลก็ได้นำตราคำสั่งนี้รีบวิ่งเข้าไปข้างใน
ไม่นาน ผู้ดูแลก็ได้กลับมาหาเฉินเฉียง พร้อมพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “น้องชายตัวน้อย เชิญตามข้ามา”
ผู้ดูแลได้พาเฉินเฉียงเดินผ่านสวน แต่ไม่ได้พอตรงไปยังห้องโถงแต่อย่างใด แต่พาเขาไปยังตึกด้านหลังแทน
“น้องชายโปรดรอที่นี่สักครู่ ท่านผู้การกำลังรับรองแขกสำคัญอยู่ อีกครู่หนึ่งเขาจะมาที่นี่”
หลังจากพูดจบ ผู้ดูแลก็ได้เรียกให้ผู้รับใช้มาเสิร์ฟชาแล้วจากไป
เฉินเฉียงดื่มชาอยู่คนเดียวอยู่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดเว่ยหยวนตี้ก็เข้ามาพร้อมความกระปรี้กระเปร่า
“ฮ่าฮ่าฮ่า หลานชายเฉินเฉียง ขอโทษจริงๆที่ทำให้เจ้าต้องรอนานไปเลย”
เฉินเฉียงก็ได้ยืนขึ้นมา แล้วป้องมือโค้งอย่างเคารพ “ลุงเว่ย เป็นหลานชายคนนี้ต่างหากที่มาโดยไม่บอกกล่าว ต้องทำให้ลุงเว่ยลำบากแล้ว”
“ไอ้เด็กนี่พูดอะไรไร้สาระจริงๆ” เว่ยหยวนตี้ยกมือขึ้นห้ามปรามพร้อมแกล้งทำท่าโกรธเคืองออกมาแล้วพูดต่อ “นี่คือบ้านของเจ้า แล้วเจ้าต้องทำตัวมีมารยาทกับลุงผู้นี้ทำไมกัน”
หลังจากเว่ยหยวนตี้ได้นั่งลง เขาก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมา “ไอ๊ยะ สองเดือนมานี้ลงคนนี้ยุ่งมากจริงๆ”
“ทุกๆวันต่างก็มีแขกเหรื่อที่ไม่คุ้นเคยมาเยี่ยมเยือนข้า”
“แต่ข้าเองจะขับไล่ก็ไม่ได้ ทำได้เพียงต้อนรับขับสู้เพียงเท่านั้น”
“ก่อนหน้านี้ที่ข้าต้องคุยติดพันอยู่นั้นก็เป็นแขกของท่านผู้การสูงที่อยากจะมาเยี่ยมเยือนพร้อมขนของขวัญมาให้ ข้
