ไปแล้วกระโดดหนีหายไปไม่เห็นแม้แต่เงา
“เฉินเฉียง ท่านราชาสวรรค์ให้เจ้ากลับเข้าไปพบ”
หยานเสวี่ยได้ตะโกนออกมาจนดังลั่นแต่ไกล
เฉินเฉียงจึงได้ลุกขึ้นมาแล้ววิ่งหน้าตั้งกลับเข้าบ้านไปในทันที
อย่างที่เขาคาดไว้ เมื่อเข้าไปในห้องหนึ่ง เฉินเฉียงก็ได้พบธนูสีดำอยู่ในมือของราชาสวรรค์โดยไม่แม้แต่จะสะท้อนแสงแม้แต่น้อย แต่ดูๆไปแล้วมันก็มีเอกลักษณ์อย่างที่สุด
เฉินเฉียงได้รับธนูดำมาจากมือของราชาสวรรค์ ก่อนที่จะจับมันส่องดูไปมาทุกมุมทุกพื้นผิว เมื่อเขาลูบไล้มัน ก็พบกับความเหมาะมืออย่างหน้าประหลาด ที่ด้านล่างของมันนั้น เขารู้สึกได้ว่ามีตัวอักษรสลักเอาไว้อยู่
“ธนูประดุจเทพ….เหรอ”
เฉินเฉียงได้อ่านตัวอักษรออกมา พลางหันไปมองราชาสวรรค์
“อื้ม พอดีข้าได้ยินมาจากเฉินเฉียงว่าเจ้าได้นั้นได้รับการอวยยศจากผู้การสูงแห่งกันหนันให้เป็นนายพลเว่ยหวู่ ข้าจึงคิดตั้งชื่อให้มันและสลักนามของมันเอาไว้”
เฉินเฉียงได้ค่อยๆวางธนูประดุจเทพนี้ลงอย่างเบามือ ก่อนที่จะป้องมือแล้วพูดออกมา “ท่านราชาสวรรค์ ดูเหมือนว่าคงถึงเวลาที่ข้าจะไปแล้ว”
“ในส่วนเรื่องของคนใต้อาณัติของหลินไฮ่หวังนั้น เมื่อใดที่ท่านได้ข่าวมา ท่านสามารถให้องครักษ์ไปบอกข้า แล้วข้าจะลงมือในทันที”
เขานั้นอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นคือ กองกำลังเทียนเว่ยของเขานั้นก็ออกมาจากเขตแดนจักรพรรดิมาได้สามเดือนแล้ว นี่ควรจะถึงเวลากลับไปรวมตัวกับกองกำลังของเขาสักที
“เฉินเ
