เมื่อพูดจบ ราชาสวรรค์ก็หายวับไปกับตาของเฉินเฉียงอีกครั้ง
“เฉินเฉียง มากับข้า” หยานเสวี่ยได้เดินนำหน้าเฉินเฉียงไปในขณะที่อุ้มเมิ่งน้อยไปพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“ไม่ต้องหรอกองครักษ์หยาน ข้าจะออกไปที่ริมชายหากเพื่อฝึกฝนน่ะ” เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้เดินออกจากห้อง ปล่อยให้หยานเสวี่ยมองตามด้วยตาที่เขม็ง
“หึ ไอ้เจ้านี่ไม่รู้อะไรดีอะไรชั่วจริง ไปกันเถอะเมิ่งน้อย อย่าไปสนไอ้ผู้ชายเลวๆแบบนั้นเลย มา แม่จะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆนะ”
“เจี๊ยก เจี๊ยก” เมื่อได้ยินว่าจะได้ของกินอร่อยๆ แน่นอนว่าเมิ่งน้อยก็ต้องกระโดดโลดเต้นไปมารอบหยานเสวี่ย นี่ทำให้เธอหัวเราะออกมาได้ในทันที
ที่ก้อนหินก้อนใหญ่ริมทะเล เฉินเฉียงนั่งขัดสมาธิอยู่บนนั้นพลางฟังเสียงคลื่นทะเลพลางฝึกฝนเคล็ดวิชาของตนไปพลาง จัดการเจ้าลูกบอลดำไปเก็บไว้ในจุดลมปราณไปพลาง
ตราบใดที่เขาไม่ต้องใช้ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ในการต่อสู้ เขาก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเจ้าบอลดำเลือดปีศาจนี่ก่อปัญหาให้กับเขาอีก
ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมานั้น ในตอนนี้เขาก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนในการจัดเก็บลูกบอลดำพวกนี้ได้จนหมด
“เจี๊ยกเจี๊ยก”
ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าเมิ่งน้อยตัวนี้ไปมาได้อย่างสะดวกบนเกาะนี้ด้วยตัวเดียว
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว เมิ่งน้อยก็ได้กระโดดเข้าไปหาเขาพลางกอดไว้แน่นและเอาหัวถูกับเขาไปมา
เฉินเฉียงได้ยิ้มออกมา พลางนำแก่น
