ลังจิตของเขานั้นเกือบหมดสิ้นซ้ำไปซ้ำมาจนในที่สุด เมื่อเก็บบอลสีดำลูกสุดท้ายเสร็จแล้ว ค่าพลังจิตของเขาก็ได้กลายเป็นศูนย์จนได้
ฝู่….
เมื่อได้มองเห็นบอลดำลูกสุดท้ายถูกเก็บเอาไว้ได้แล้ว เฉินเฉียงก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมาได้ในที่สุด
การที่เขาต้องเสียเวลาเปล่าไปสองเดือนแบบนี้นั้น เขาทำได้แต่โทษตัวเองเท่านั้นที่มีค่าพลังจิตที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ต้องเสียเวลามากมายขนาดนี้
….สองเดือน….
ฉิบหายล่ะ
ไม่ดีแล้ว
เฉินเฉียงพึ่งจะนึกออกว่าตนนั้นได้ให้คำมั่นกับหยานเสวี่ยไปว่าจะไปพบเธอที่ทะเลแดนใต้ตั้งแต่เดือนก่อน
สิ่งที่ทำให้เฉินเฉียงกังวลนั้นไม่ใช่หยานเสวี่ย แต่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของเธออีกที ราชาสวรรค์
หากราชาสวรรค์หาเขาไม่พบล่ะก็ เขาคงไม่ถือโทษโกรธเคืองจนเอาไปลงกับกองกำลังของเขาหรอกกระมัง
แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขานั้นก็ต้องไปพบราชาสวรรค์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้
นั่นก็เพราะเขามีหลายเรื่องที่ต้องการให้ราชาสวรรค์แนะนำเขา
นี่คงได้เวลาที่เขาจะออกไปแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินเฉียงได้ยืนขึ้นมา ก่อนที่จะบินตรงไปยังจุดที่เคยเป็นทางออกจากเขตแดนจักรพรรดิของมนุษย์กลายพันธุ์ ก่อนที่จะใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาแล้วกลับไปยังโลกภายนอกได้อีกครั้ง
สามปีที่ผ่านพ้น ในที่สุด เฉินเฉียงก็ได้กลับออกมาสูดอากาศของโลกภายนอกได้อีกครั้ง และนี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะโล่งใจ
“ฮื้ม”
เฉินเฉี
