ยงมองไปทิศทางหนึ่งด้วยคิ้วขมวดแน่น
ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เฉินเฉียงนั้นรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังจับตาดูเขาอยู่
มันเป็นความรู้สึกที่ราวกับโดนมีดจ่อคอเอาไว้จนทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายไปมาอย่างที่สุด เขารู้สึกว่าทุกความเคลื่อนไหวของเขานั้นถูกจับตามองโดยใครบางคน
ถึงแม้เขาจะได้ดูดซับพลังจากเหยี่ยวดารามาจนสามารถทำให้มองได้เห็นไกลนับพันเมตร ทั้งๆที่ในระยะพันเมตรนี้เขาควรจะมองเห็นได้แม้แต่มด นี่ยังไม่รวมถึงกระแสจิตของเขาที่สามารถตรวจสอบไปได้กว่าสองพันเมตร
แต่กระนั้น ภายในระยะสองพันเมตร เขาก็ยังไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ แม้จะรู้ว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความรู้สึกราวกับถูกมีดจ่อนี้ก็ยังไม่หายไป
ไม่ดีแล้ว
ที่นี่ไม่ปลอดภัย
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงได้กางปีกของตนเอง กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม ก่อนที่จะพุ่งตรงไปที่เขตแดนทะเลใต้
บนยอดเขาเอเวอเรสต์ ชายวัยกลางคนสองคนได้มองหน้ากันอย่างประหลาดใจ
“พี่สาม ไอ้เด็กนั่นออกมาจากไหนกัน”
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้ว แต่ปากของชายอีกคนยังคงปิดสนิทอยู่พักหนึ่งแล้วพูดออกมา “ใครจะไปรู้ฟะ”
“เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่ดูเหมือนว่าไอ้เด็กนี่จะมีพลังจิตแกร่งกล้านัก หากพวกเราขึ้นมาอยู่บนฟ้าไม่ทันล่ะก็ ปานนี้พวกเราคงโดนตรวจพบไปแล้ว”
“เป็นเพียงแค่นายพลทักษะพิเศษขั้นสูงแต่กลับมีพลังจิตที่สูงล้ำแบบนี้ ดูเหมือนว่าไอ้เด็กนี่จะมีความสามารถพอที่จะค้นพบความลับของเขตแดนจักรพรรดิอยู่นะ แต่ไอ้การที่
