่ฟาง
“คุณหนูเว่ย เชื่อศิษย์น้องของข้าเถอะ เขานั้นมีเหตุผลและความมั่นใจในการตัดสินใจของเขาเสมอ”
เว่ยฉิงเชินที่ได้ยินก็ไม่มีทางเลือกได้แต่ทำตาม และตามจางหยวนและพวกออกไป
อีกฟากฝั่งหนึ่ง เฉินเฉียงยังคงอยู่ใต้ดินไม่ขยับไปไหน แม้จะได้ยินคำพูดของหยานเสวี่ยมากมายขนาดไหนก็ตาม เขาก็ยังสงบนิ่ง
“เฉินเฉียง เหลืออีกเพียงสองเดือนเท่านั้น หากพวกเราไปไม่ทันก็จะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนับสิบปีจนกว่าเขตแดนแห่งนี้จะเปิดอีกครั้งนะ”
“เฉินเฉียง ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าบนบันไดสู่สรวงสวรรค์และข้าก็ไม่สนด้วย ข้าเพียงจะพาเจ้ากลับไปเกาะเทียนเล่ยเพียงเท่านั้น ไม่ว่ายังไงก็ตามเจ้าก็เป็นคนที่ราชาสวรรค์สนใจ งานของข้าคือการพาเจ้าออกไปให้ได้อย่างปลอดภัย”
“ตอนนี้เหลืออีกเดือนครึ่งเท่านั้น เฉินเฉียง เจ้าต้องไปกับข้า”
“หากไม่มีเจ้าไปแล้ว ข้าก็ไม่มีหน้าไปพบกับราชาสวรรค์อีก หากเป็นอย่างนั้นจริง ข้าอยู่กับเจ้าไปอีกสิบปียังดีซะกว่า”
หยานเสวี่ยพร่ำพูดทำนองนี้ซ้ำไปซ้ำมาในทุกๆวัน แต่พาผ่านไปอีกหลายวัน เสียงของเธอก็ค่อยๆเบาลง
เฉินเฉียงได้ลองปล่อยกระแสจิตของเขาตรวจสอบดูก็พบว่าหยานเสวี่ยยังคงนั่งอยู่บนเขา เพียงแต่ว่าเธอนั้นกำลังเศร้าสร้อยอย่างที่สุด
หลังจากเฉินเฉียงนับนิ้วดูแล้วก็ต้องตกใจในทันที———————-
