บอกทุกคนให้ลบตำแหน่งเครื่องสื่อสารของข้าและข้อความทั้งหมดที่เกี่ยวกับข้าจะได้ไม่ผิดสังเกต”
“แล้วพวกเจ้าก็ออกจากเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ไปได้เลย ข้าจะออกจากทางอื่น”
หลังจากส่งข้อความไปแล้ว เฉินเฉียงก็ปิดกำไลสื่อสารไปอีกครั้ง
จางหยวนที่กำลังนำคนของตนอยู่นี้ก็แทบจะลิงโลดในทันทีเมื่อเห็นข้อความ แต่เมื่อเขาส่งข้อความกลับไปก็พบว่าเฉินเฉียงปิดกำไลสื่อสารไปอีกแล้ว
“คุณหนูเว่ย ศิษย์พี่หลู่ ทุกคน กัปตันปลอดภัยดี เขาให้พวกเราลบข้อมูลทุกอย่างในกำไลสื่อสารที่เกี่ยวกับเขาและออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”
“แล้วพี่ใหญ่เฉินเฉียงล่ะ เขาจะออกไปตอนไหนกัน”
“คุณหนูเว่ยไม่ต้องกังวล กัปตันนั้นหากอยู่คนเดียวแล้วเขามีวิธีการออกไป”
“ห้ะ ออกไปเองเนี่ยนะ เป็นไปได้ยังไง” เว่ยฉิงเชินอุทานออกมาในทันทีเมื่อได้ยิน ไม่ว่าฟังยังไงเธอก็ไม่อยากจะเชื่อ
นั่นก็เพราะการที่จะเข้ามาที่นี่ได้นั้นจำเป็นต้องให้นักรบระดับราชาสามคนในการเปิดทางเข้าออก แล้วเฉินเฉียงจะออกไปเองได้ยังไง
“คุณหนูเว่ย หากท่านไม่รู้ในเรื่องนี้จะดีกว่า ยิ่งท่านรู้น้อยเท่าไหร่ กัปตันของเราก็จะยิ่งปลอดภัยมากยิ่งขึ้น ยังไงซะหลังจากออกจากเขตแดนจักรพรรดิแล้ว กัปตันย่อมต้องถูกปัญหาถาโถมอย่างแน่นอน และปัญหาส่วนใหญ่นั้นล้วนแล้วมาจากผู้อาวุโสฮั่นจุย”
“แต่อย่างน้อยๆข้าสามารถรับรองได้ว่ากัปตันสามารถออกไปได้อย่างแน่นอน”
“แต่….” เว่ยฉิงเชินอยากจะถามต่อแต่ก็ถูกหยุดไว้โดยหลู
