ือว่ากัปตันไม่เคยปรากฏตัว ไม่เคยพบเจอเขาในที่นี้มาก่อน”
หลู่ฟางและพวกพยักหน้าตอบรับในทันที
“ไปกันเถอะ เขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้จะถูกเปิดออกอีกครั้งแล้ว พวกเราต้องไปให้ถึงพื้นที่ทางออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้ ในระหว่างนี้ทุกคนก็คอยส่งข้อความบอกความเคลื่อนไหวให้เขาและดูข้อความไว้แล้วกัน จนกว่าเขาจะตอบกลับมา”
เมื่อพูดจบ จางหยวนก็ได้เปิดกำไลสื่อสารและก็ได้พบจุดที่เป็นทางออกของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้วพาทุกคนไปที่นั่น
ในขณะเดียวกัน เฉินเฉียงที่ในตอนนี้บินไปไกลมากแล้ว ก็ได้พุ่งตรงฝังตัวลงพื้นไปนับสิบเมตรเพื่อหยุดพัก
เมิ่งน้อยในตอนนี้เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เมื่อได้เห็นเลือดที่ไหลรินออกจากปากของเฉินเฉียงก็อยากจะเลียตามสัญชาตญาณก็ถูกเฉินเฉียงห้ามไว้
“เมิ่งน้อย เจ้าคิดจะตายรึไงกันฮึ เลือดของป๊ะป๋ามีพิษร้ายนะ มันแรงพอที่จะฆ่าเจ้าได้หลายร้อยรอบเลย”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เช็ดเลือดที่มุมปากก่อนที่จะนำแก่นวิญญาณหมายที่จะบีบให้เล็กแล้วป้อนเมิ่งน้อย แต่ยังไม่ได้ทำอะไรก็โดนเมิ่งน้อยแย่งไปจากมือของเขาในทันที
เฉินเฉียงเองก็พึ่งจะจดจำได้ว่าตอนที่เขาฝากเม่ยหลัวหลันให้ดูแลเมิ่งน้อย ดันลืมบอกไปว่าเมิ่งน้อยนั้นชอบกินแก่นวิญญาณไปซะได้
หลังจากแทะกินแก่นวิญญาณอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เปี่ยมสุขของมันก็ได้ปรากฏ
“เมิ่งน้อย เจ้าคงไม่ได้กินแก่นวิญญาณมาเป็นปีเลยสินะเนี่ย”
เป็นอย่างที่เขาคิด หลังจากได้ยินคำถามนี้ของเฉิ
