นเฉียง น้ำตาก็ได้ไหลเอ่อจากดวงตาน้อยๆของเมิ่งน้อยในทันที ก่อนที่จะหยิบแก่นวิญญาณที่เหลือชิ้นเล็กๆเข้าปากเคี้ยวในทันที
หลังจากเคี้ยวแก่นวิญญาณตุ้ยในปากแล้ว เมิ่งน้อยก็ได้กอดแขนของเฉิงเฉียนไว้อย่างแน่นหนาและซบลงอย่างสบายอารมณ์
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้ตัวตะกละตัวจ้อยเอ้ย”
เฉินเฉียงพูดในขณะที่กำลังลูบหัวของเมิ่งน้อย ก่อนที่จะถอดถอนลมหายใจพลางมองดูสภาพร่างของมัน
ก้อนแก่นวิญญาณที่เขาให้มันก่อนหน้านี้สมควรจะมอบค่าพลังงานให้เขาได้ห้าล้านหน่วยได้อย่างสบายๆ แต่มันกลับถูกเมิ่งน้อยกินจนเกือบหมดได้เพียงไม่ถึงนาที
กระนั้นนั่นก็ยังไม่ได้ส่งผลต่อร่างกายของเมิ่งน้อยสักเท่าไหร่
แต่เมื่อถึงร่างกายอันใหญ่ยักษ์ของแม่มันแล้ว เฉินเฉียงเองก็รู้สึกชอบพอกับร่างกายของเมิ่งน้อยในตอนนี้มากกว่า
ในตอนที่เฉินเฉียงกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้เอง เสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้นในจิตวิญญาณของเขา
-เฉินเฉียง เจ้าอยู่ที่ไหนกัน ข้าอยู่บนพื้นดินตรงจุดที่เจ้าอยู่-
เป็นหยานเสวี่ย
เมื่อคิดว่าหญิงสาวคนนี้ติดตามเขาได้ราวกับวิญญาณพยาบาทแล้วนั้นก็ทำให้เฉินเฉียงปวดหัวได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
เขาล่ะสงสัยจริงๆว่าเธอหาเขาพบได้ยังไง
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงไม่ต้องการพบใครในตอนนี้ หลังจากที่ได้รับฟังเสียงของหยานเสวี่ยแล้ว เขาก็ได้ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาพุ่งผ่านผืนดินไปอีกหลายสิบไมล์
แต่เพียงเขาหยุดได้ไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ว่าหยานเสวี่ยยังคงติดตามเขามาได้
-อย่าบอก
