นะว่านางมีทักษะแบบเดียวกับข้า-
เฉินเฉียงนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนที่จะดำดินไปต่อ จนกระทั่งเขาพบทางน้ำใต้ดินก็ได้ทำการล้างหน้าและชำระล้างร่างกาย ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ และใช้ทักษะเปลี่ยนรูปลักษณ์พร้อมกินเม็ดยาสีสัน ทำตัวราวกับคนเถื่อน
ในตอนนี้ไม่สมควรจะมีใครจดจำเขาได้
เฉินเฉียงที่เปลี่ยนรูปลักษณ์แล้วนั้นก็ได้ขึ้นสู่ผิวดิน ระหว่างทางเขาได้พบเจอนักรบจากทั้งสามเผ่าพันธุ์ และทั้งหมด ล้วนไม่สนใจเฉินเฉียงแม้แต่น้อย
เงียบได้สักที
เมื่อเห็นว่านักรบจากสามเผ่าพันธุ์ล่วงหน้าเขาไปไกลแล้ว เฉินเฉียงก็ได้ถอดถอนลมหายใจ ก่อนที่จะเดินเอื่อยเฉื่อยอย่างสบายอารมณ์โดยที่มีเมิ่งน้อยนอนหลับอยู่ในอ้อมแขน
แต่ไม่นานเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่น
ทำไมเขายังโดนเธอจับได้อีกกัน
“เฉินเฉียง ข้าบอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าเจ้าน่ะหนีข้าไม่พ้นหรอก จะดีกว่าหากว่าเจ้าจะออกไปจากที่นี่พร้อมข้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้”
ที่ระยะไม่ห่างนัก คนที่เขาคุ้นเคยได้ปรากฏตัวจนเห็นได้ชัด โดยเฉพาะทรวดทรงของนาง เฉินเฉียงได้เห็นหยานเสวี่ยยิ้มเยาะให้กับเขา
“หึ”
เฉินเฉียงสบถออกมาก่อนที่จะดำลงดินไปอีกครั้ง
ในครั้งนี้เขาได้ดำดินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อนกว่าครึ่งวัน
ครึ่งวันแต่มา เมื่อเฉินเฉียงได้ใช้กระแสจิตของตนตรวจสอบก็พบว่าหยานเสวี่ยยังคงตามเขามา
แต่ในตอนนี้ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ นั่นก็เพราะใบหน้าของหยานเสวี่ยกลับเต็มไปด้วยความร้อนรน เมื่อเธอมาอย
