จะจัดการเป็นแน่”
“แต่กัปตันของเรานั้นกลับฆ่าพวกมันได้โดยไม่ต้องลงมือ ไม่ว่ามองยังไงก็เป็นสุดยอดแห่งเผ่าพันธุ์เราชัดๆ”
เม่ยหลัวหลันได้ชี้ไปที่เฉินเฉียงแล้วพูดออกมา “เจ้าหนอนโง่ ดูสิ กัปตันยังไม่ใช้พลังสายเลือดอีกล่ะ”
“ใช่ ดูเหมือนว่ากัปตันอยากจะใช้พลังกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้นในการปีนขึ้นไปจนสุดปลายบันไดแห่งสรวงสวรรค์นะ บ้าเลือดอะไรขนาดนี้เนี่ย”
แน่นอนว่าเฉินเฉียงย่อมคิดแบบนั้น
ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาเองก็อยากจะรู้ขีดจำกัดของร่างกายของเขา
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆแบบนี้ต้องหลุดลอยไป เพราะมันหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
แน่นอนว่าหากมันเป็นไปไม่ได้จริงล่ะก็ เขาคงไม่คิดที่จะทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้อย่างแน่นอน
แล้วก็หากเขาว่าใช้ทุกอย่างที่มีแล้วยังไปไม่ถึงล่ะก็ เขาก็ยินดีที่จะใช้พลังสายเลือดของเขาอย่างแน่นอน
เมื่อเฉินเฉียงเดินขึ้นไปถึงชั้นที่สามร้อยห้าสิบ เหล่าผู้คนและสัตว์ประหลาดที่อยู่ในระดับเดียวกับนายพลวิญญาณนั้นน้อยลงไปเรื่อยๆ
เฉินเฉียงที่พึ่งจะฟื้นคืนพลังกายมานั้นก็ได้พบเจอกับชุยหยันหลันที่เดินลงมา
และเพื่อไม่ให้เป็นที่เตะตา ทั้งสองจึงคุยกันผ่านเสียงผ่านจิตวิญญาณ
-ศิษย์น้องเล็กผู้เปลี่ยนรูปลักษณ์ ข้านั้นไปไม่ไหวแล้วน่ะ ข้าเองไปได้เพียงแค่ขั้นที่สี่ร้อยสี่สิบเพียงเท่านั้น ข้าไปไม่ไหวแล้วจริงๆ-
-ศิษย์พี่หยันหลัน ท่านสามารถลองอีกครั้งหลังจากดูดซับแผ่นแก่นพลังงานไปแล้ว-
ที่เฉินเฉียงพูดอ
