าทำอะไรเจ้าได้น่ะ”
“ให้ข้าบอกเจ้าตามตรงเลยนะว่าต่อให้ข้าต้องพาเมิ่งน้อยไปด้วย ข้าก็สามารถฆ่าทุกคนในกองกำลังของเจ้าได้ด้วยมือเดียว”
“แต่ที่ข้าไม่คิดจะทำอะไรนั้นเป็นเพราะข้าไม่อยากทำให้เจ้านั้นต้องลำบากใจ อีกอย่างหนึ่งคือด้วยระดับการบ่มเพาะของพวกของเจ้านั้นไม่อาจทำอะไรข้าได้”
“ในการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ที่ข้ามผ่านมานับร้อยนับพันปีนี้ ความเป็นตายของคนกลุ่มเล็กๆนั้นไม่ได้ส่งผลอะไรมากมายหรอกนะ”
“คนที่ข้าพามานั้นกลับถูกคนของเจ้าฆ่าตาย แต่ที่ข้าไม่ช่วยนั้นมันเป็นเพราะไอ้พวกนั้นต้องการต่อสู้กับกองกำลังของเจ้าเพียงเท่านั้น”
“ในโลกใบนี้คนที่ไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเองได้ ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ตั้งแต่ต้นแล้ว”
“อย่างไรก็ตาม ในช่วงที่ผ่านมานั้น ดูเหมือนว่าการปกป้องของเจ้านั้นจะเป็นการตัดอนาคตของกองกำลังของเจ้าไปเสียมากกว่า”
“หากว่าแค่การฆ่าพวกข้าไปแค่หนึ่งหรือสองกองกำลังแล้วเป็นมนุษย์ได้ชัยไปนั้นก็ยังพอ แต่ทำไมเจ้าไม่ลองคิดดูว่าทำไมไม่ให้เหล่าระดับราชาทั้งหลายพุ่งตรงไปยังที่ต้องของกองกำลังศัตรูกันไปเลยล่ะ”
“เฉินเฉียง หากว่าเจ้ายังไม่หยุดในตอนนี้ เมื่อใดก็ตามที่พวกเราไปถึงบันไดสู่สรวงสวรรค์ เมื่อนั้นจะมีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่เหลือรอด”
“เจ้าคิดจริงๆหรือว่าหากเป็นเช่นนั้นแล้ว เมื่อออกไปจากเขตแดนจักรพรรดิแล้ว กองกำลังอื่นจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น”
“หากน้ำสะอาดเกินไป ปลาก็อยู่ไม่ได้หรอกนะ”
“เมื่อ
