ถึงเวลานั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้แต่เจ้าก็ไม่อาจทัดทาน”
“หากว่าเหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นจริง เมื่อถึงเวลานั้น เหล่านักรบชั้นสูงของมนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดจะรับรู้ว่าพวกของตนถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น และนั่นจะทำให้ทั้งสองร่วมมือกันและหมายสังหารเผ่าพันธุ์ของเจ้าเป็นการล้างแค้น”
“ข้าบอกได้เลยว่านั่นจะกลายเป็นหายนะของเผ่าพันธุ์ของเจ้าอย่างแท้จริง”
“เฉินเฉียง ข้าจะไม่พูดอะไรอีกต่อไป หากว่าเจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำอยู่นั้นถูกต้องแล้ว ก็เชิญเจ้าทำต่อไป ข้านั้นจะไม่ยุ่งกับเจ้าอีก”
หลังจากหยานเสวี่ยได้พูดจบ เธอก็ได้อุ้มเมิ่งน้อยไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินตรงต่อไป
เมื่อมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงและเจิ้งยี่มองหน้ากัน พร้อมกับท่าทางที่เปลี่ยนไปมา
“องครักษ์หยาน เฉินเฉียงไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์แต่ว่าข้าใช่นะ”
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าเองก็จะเป็นคนฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์แทนเขา”
เมื่อหยานเสวี่ยได้ยินก็ได้มองไปยังเจิ้งยี่ที่มีท่าทางตื่นเต้นอย่างประหลาด เธอจึงได้ถามออกมา “เจิ้งยี่ เจ้าถามคำถามนี้ออกมาในฐานะมนุษย์กลายพันธุ์หรือมนุษย์กันล่ะ”
“ข้า…ข้าถามท่านในฐานะมนุษย์”
“แต่เจ้าเป็นมนุษย์กลายพันธ์ไปแล้วนะ”
“ถ้างั้นข้าถามท่านในฐานะมนุษย์กลายพันธุ์ก็ได้”
ไม่ว่ายังไงก็ตาม เจิ้งยี่นั้นได้ตั้งแง่ที่จะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปเรียบร้อยแล้ว
หยานเสวี่ยที่ได้ยินก็หัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินแล้วพูดตอบ “เจ้าเป็นเพียงมนุษย์กลายพันธุ์ต
