ัวจ้อย แต่ก็ยังสาบานว่าจะฆ่าล้างมนุษย์กลายพันธุ์อีกเนี่ยนะ ช่างน่าขันนัก”
หยานเสวี่ยได้หันกลับไปแล้วพูดออกมา
“เจิ้งยี่ ข้าเองก็เคยตั้งคำถามนี้กับราชาสวรรค์เช่นเดียวกัน”
“ไม่มีใครในโลกนี้หรอกนะ ที่เกิดมาพร้อมสถานะมนุษย์กลายพันธุ์น่ะ”
“ย้อนกลับไปเมื่อครานั้น ข้าเองก็ถูกบังคับให้กลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์เฉกเช่นเดียวกับเจ้า ข้าเกลียดมนุษย์กลายพันธุ์ชนิดที่เข้ากระดูกดำ และขอพรต่อสวรรค์ว่าให้ข้าได้มีโอกาสฆ่าล้างมนุษย์กลายพันธุ์ต่อสรวงสวรรค์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน”
“นี่ทำให้ข้านั้นเข้าใจว่าตัวเจ้านั้นมีความรู้สึกเช่นไรเป็นอย่างดี”
“แต่เจ้าเคยคิดรึเปล่าว่าทำไมมนุษย์กลายพันธุ์ถึงได้ปรากฏตัวอยู่บนโลกนี้ ทำไมเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์ถึงเลือกที่จะต่อสู้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์มานับร้อยๆปี”
หลังจากหยานเสวี่ยตั้งคำถามนี้ นางไม่ได้ให้คำตอบกับทุกคน และยังคงเดินต่อไปข้างหน้า
“อย่างไรก็ตาม ข้านั้นสามารถบอกกับเจ้าได้ว่า หากพวกเราออกจากเขตแดนจักรพรรดินี้ไป มนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดจะสืบสวนเหตุการณ์หาตัวการอย่างไม่ต้องสงสัย และไม่ว่าจะรู้หรือไม่ว่าใครทำ ทั้งสองกองกำลังก็จะไปลงที่เผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ดี”
หยานเสวี่ยได้เดินล่วงหน้าไปจนเกือบลับตา ทิ้งเฉินเฉียงและเจิ้งยี่ให้นิ่งคิดอยู่เบื้องหลัง
หลังจากผ่านไปสักพัก เจิ้งยี่จึงได้พูดออกมาด้วยความมุ่งมั่น “เฉินเฉียง ข้าต้องการจากไปสักพัก เมื่อถึงเวลาไต่ขึ้นบันไดสวรรค
