อให้เขาทำอะไรผิดไปก็ตาม เขาก็จะใช้เมิ่งน้อยมาเป็นโล่ให้กับเขา
ความจริงแล้วเมื่อเขาพบว่าจางหยวนและพวกเริ่มที่จะหยุดพัก เขาจึงจะใช้โอกาสนี้ในการปรุงยา และคิดจะทิ้งไว้ให้กองกำลังของเขาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน
และนี่ทำให้เฉินเฉียงนั้นหลอมยาติดๆกันจนได้ยามากมายในช่วงข้ามคืน
เขาได้ส่งยาที่ปรุงส่วนใหญ่ให้กับเจิ้งยี่
-เจิ้งยี่ เจ้ารีบนำยานี้ไปแล้วลอบส่งให้เม่ยหลัวหลันโดยไม่ต้องพูดอะไรมากความล่ะ-
-รับทราบ-
เจิ้งยี่ได้เก็บยา ก่อนที่จะกดกำไรสื่อสารของตนให้ส่งไปที่เม่ยหลัวหลัน ก่อนที่จะส่งข้อความแล้วรีบวิ่งออกไป
“เฉินเฉียง เจิ้งยี่จะไปไหนกัน” หยานเสวี่ยได้ถามออกมาด้วยใบหน้าสงสัย
“นี่ องครักษ์หยาน ท่านจะไปสนใจเขาทำไมกัน”
“ภารกิจของท่านคือพาข้าไปหาราชาสวรรค์ไม่ใช่เหรอ”
“ส่วนเรื่องอื่นนั้นท่านอย่าถามให้มากความดีกว่านา”
“มาๆ ส่งเมิ่งน้อยมาให้ข้าได้ป้อนยาวิเศษนี่ให้ดูก่อน และนี่จะทำให้ไม่มีคนพบร่องรอยของเมิ่งน้อยได้ง่ายๆในอนาคต”
“เจี๊ยกเจี๊ยก”
เมิ่งน้อยในตอนนี้นั้นเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้แล้ว แน่นอนว่ามันต้องเข้าใจว่าเฉินเฉียงคิดจะให้อะไรมันกิน และเมื่อได้เห็นเฉินเฉียงนำเม็ดยาสีน้ำนมหรือก็คือยาเสริมวิญญาณที่มีกลิ่นหอมโชยออกมา เมิ่งน้อยอดใจไม่ไหวจนวิ่งออกจากมือของหยานเสวี่ยแล้วไต่ไปตามแขนของเธอเพื่อตามกลิ่นไปในทันที
“เมิ่งน้อย เจ้านี่จริงๆเล้ย ฮิฮิ กับยาเพียงเม็ดเดียวก็ซื้อเจ้าได้แล้วเหรอเนี่ย”
อย่างที่เขา
