ขาจะทิ้งให้พวกเราไว้ใช้ไงวุ้ย”
“พอ เลิกพูดได้แล้ว รีบๆเก็บสินสงครามซะแล้วรีบไปกันได้แล้ว เดี๋ยวไอ้พวกที่หนีไปตามพวกมาเดี๋ยวจะวุ่น”
เมื่อได้ยินคำสั่งของจางหยวนแล้ว ทุกคนในกองกำลังก็รีบเก็บกวาดสนามรบและเดินทางต่อโดยไม่หยุดพัก
ส่วนเฉินเฉียงและพวกนั้นที่นำหน้ามาก็ได้เคลื่อนที่ช้าลงเพราะกลัวพวกของจางหยวนจะไม่ได้หยุดพัก
“เฉินเฉียง นี่เจ้าจะหยุดทำไมอีกกัน หากเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่พวกเราจะไปถึงบันไดสวรรค์กันเนี่ย”
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้นั่งลงแล้วนำเตาปรุงยาออกมา
“องครักษ์หยาน ใครจะไปรู้ว่าภายภาคหน้าจะมีอันตรายมากมายขนาดไหนรอพวกเราอยู่ แล้วจะไม่ให้ข้าเตรียมหยูกยาเลยรึไง”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือท่านนั้นอย่าคิดว่าตัวเองไหวเพียงคนเดียวเท่านั้น ท่านต้องคิดด้วยว่าเมิ่งน้อยนั้นไหวกับท่านด้วยรึเปล่า หรือไม่จริง”
“เมิ่งน้อยเองก็พึ่งจะเกิดมาได้ไม่นาน เขาต้องได้รับสารอาหารอย่างอื่นบ้าง ไม่สามารถกินได้แต่แก่นวิญญาณได้ทั้งวันหรอกนะ หรือท่านไม่คิดอย่างนั้น”
“หากว่าท่านต้องกินสิ่งเดิมๆซ้ำๆนานยับเดือน ท่านจะไม่เบื่อไม่หน่ายกับมันบ้างรึไง ถูกไหมล่ะ”
“จริงสิ ข้าลืมลูกของข้าไปได้ยังไงกัน เฉินเฉียง ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จงตั้งใจปรุงยาไปซะ เดี๋ยวข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
อย่างที่เขาคาดเอาไว้ เมื่อเขาเอาเมิ่งน้อยขึ้นมาอ้าง หยานเสวี่ยแสดงความกังวลในฐานะแม่ของมันขึ้นมาในทันที
และเมื่อเฉินเฉียงได้พบเจอจุดอ่อนของหยานเสวี่ยแล้ว ต่
