อาไว้ หากนางคิดจะตามมาฆ่าเมิ่งน้อยให้ข้าที”
“รับคำสั่ง”
เมื่อรับรู้ว่าเฉินเฉียงจะกลับไปช่วยจางหยวนนั้น เจิ้งยี่ย่อมไม่ใส่ใจสิ่งใดอีกต่อไป เขากางปีกของตนทะยานขึ้นฟ้าขวางทางหยานเสวี่ยไว้
“เจิ้งยี่ ด้วยความสามารถของเจ้านั้นคิดจะหยุดข้างั้นรึ เจ้าคิดจะรนหาที่ตายรึไงกัน”
เจิ้งยี่ได้ตวัดกระบี่ทองคำไปมาก่อนที่จะพูดออกมาอย่างไม่แยแส “ข้าเป็นองครักษ์ของเฉินเฉียง และคำสั่งของเขานั้นไม่ได้บอกให้หยุดท่าน แต่เป็นการฆ่าเมิ่งน้อยเพียงเท่านั้น”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็ใบหน้ากระตุกในทันที ก่อนที่จะนำร่างของเมิ่งน้อยไปไว้ข้างหลังเธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะมีระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่า แต่เธอเองก็ไม่มั่นใจจริงๆว่าจะสามารถหยุดเจิ้งยี่ไว้โดยปกป้องเมิ่งน้อยไว้ได้ในเวลาเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้นคือเมิ่งน้อยพึ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมา ท่ามกลางการต่อสู้นี้เธอจะสามารถกอดเมิ่งน้อยไว้ในระหว่างการต่อสู้โดยไม่ให้มันไม่เป็นอันตรายได้ยังไงกัน
“เฉินเฉียง เจ้าตัวตำบอน เจ้ากล้าเอาเมิ่งน้อยมาขู่ข้า คอยดูนะ สักวันข้าจะทำให้เจ้าได้รู้สำนึก”
เมื่อหยานเสวี่ยได้ตะโกนออกมา เฉินเฉียงก็ได้มาถึงจุดที่กองกำลังของเขาอยู่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยการที่ตัวตนของคนเหล่านี้ไม่แน่ชัด เฉินฉียงจึงไม่คิดจะเก็บซ่อนตัวตนของเขาแต่อย่างใด
เมื่คนเหล่านี้ได้พบเห็นเฉินเฉียง กลุ่มคนเบื้องล่างก็ได้กางปีกสีเงินของตนออกมาในทันที เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกมันเองก็เป็นมนุษย
