งนี้อยู่ไม่ไกลจากจางหยวนและพวกนัก มนุษย์กลายพันธุ์ที่หนีเตลิดไปทางจางหยวนย่อมประสบพบเจอกับชะตากรรมที่ไม่ต่างกัน
“ฆ่า”
เมื่อเห็นว่าเหล่าคนที่วิ่งเข้ามาหาพวกเขานั้นมีรูปร่างที่ผิดแผลก จางหยวนและพวกไม่คิดจะถามอะไรให้มากความ และพุ่งเข้าใส่มนุษย์กลายพันธุ์ราวกับแมลงวันที่ได้กลิ่นเลือด
เฉินเฉียงที่ไล่ตามมา เมื่อได้พบว่าจางหยวนและพวกได้มาถึง และเมื่อมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนี้ไม่เป็นอันตรายกับพวกเขาอีก เขาจึงได้ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาทะยานกลับมายืนอยู่ข้างหยานเสวี่ยราวกับเป็นคู่หูของตน
“เสร็จแล้วรึ”
หยานเสวี่ยถามออกมาด้วยท่าทีเย็นชา
“อ้ะ โอ้ะ เอ้อ ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่กลุ่มโจรไม่กลัวตายเท่านั้น พวกนั้นจัดการได้อยู่แล้วล่ะนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงนี้ก็ทำให้เจิ้งยี่ที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มกริ่ม และอดที่จะลอบยกนิ้วโป้งขึ้นมาเสียมิได้
“ฮึ่ม เฉินเฉียง เจ้านี่คิดจะเป็นอริศัตรูกับเผ่าพันธุ์ของข้าจริงๆสินะ”
“ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าเมื่อกลับไปเกาะเทียนเล่ยแล้ว ท่านราชาสวรรค์จะให้อภัยเจ้าอีกงั้นรึ”
“ข้าบอกไว้เลยนะว่ายิ่งกองกำลังของเจ้าเข้าใกล้บันไดสวรรค์มากเท่าไหร่ก็จะยิ่งพบเจอมนุษย์กลายพันธุ์มากขึ้น หรือว่าเจ้านั้นคิดจะกวาดล้างพวกของข้าให้หมดสิ้นเลยรึไงกัน”
“น่าน่า ยังไงซะข้าก็จะกลับไปเกาะเทียนเล่ยกับท่านอยู่แล้ว เมื่อไปถึง ราชาสวรรค์ก็คงไม่น่าจะปล่อยข้าไปอยู่แล้ว ต่อให้ข้าต้องตกตายด้วยมือท่านใน
