ตอนนี้หรือแม้แต่ต้องฆ่าเผ่าพันธุ์มนุษย์กลายพันธุ์ทั้งหมดแล้วมันจะเป็นอะไรไป”
“เหอะ ในโลกแห่งนี้ย่อมมีใครบางคนที่แกร่งกว่าเจ้า เจ้าอย่าได้คิดนะว่าไม่มีใครในมนุษย์กลายพันธุ์ที่จะฆ่าเจ้าไม่ได้น่ะ”
“แน่นอนว่าข้าไม่ได้ทะนงตนอะไรขนาดนั้นหรอกนะ แต่ก็อีกล่ะน้า… ข้าจำได้ว่ามีใครบางคนต้องทำหน้าที่ในการปกป้องชีวิตข้า และข้าก็เชื่อว่าคนคนนั้นคงไม่ปล่อยให้ข้าตกตายไปต่อหน้าต่อตาหรอกน้า….”
“เจ้า….ฮึ่ม ไอ้ตัวโอหัง” หยานเสวี่ยดุด่าออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวขุ่นเคืองและไม่สนใจหยานเสวี่ยอีก
“เจี๊ยกเจี๊ยก…”
เมื่อเห็นใบหน้าที่เดือดดาลของหยานเสวี่ยแล้ว เมิ่งน้อยที่ลืมตาดูโลกแล้วนั้น เมื่อได้เห็นฉากนี้ก็ได้เอาหน้าซุกอกของเหยานเสวี่ยและร้องออกมาเบาๆ
“โอ๋โอ๋โอ๋ เมิ่งน้อย เจ้าหิวแล้วเหรอ มาๆให้แม่คนนี้ป้อนแก่นวิญญาณเจ้าน้า”
หยานเสวี่ยนั้นย่อมไม่รู้ว่าทำไมเมิ่งน้อยถึงได้ร้องออกมา แต่เฉินเฉียงนั้นกลับรู้ดีว่าเมิ่งน้อยร้องทำไม
“เจี๊ยกเจี๊ยก”
เฉินฉียงได้ร้องออกมาสองที ก่อนที่เมิ่งน้อยจะพยักหน้างึกๆ แล้วใช้ปากของมันนั้นจูบไปที่หลังมือของหยานเสวี่ยจนทำให้หยานเสวี่ยนั้นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
หลังจากผ่านไปสักพัก หยานเสวี่ยก็ได้ถามออกมา “เฉินเฉียง เจ้าพูดอะไรกับเมิ่งน้อยเหรอ”
“อ้า…องครักษ์หยาน ข้าบอกท่านไปแล้วนี่ว่าเมิ่งน้อยยังพูดไม่ได้ ท่านเคยเห็นเด็กทารกที่ไหนเขาพูดกันรึไง”
“องครักษ์หยาน ข้าคิดว่าท่านพอจะสอนให้เมิ่ง
