น้อยทำอะไรสักอย่างสองอย่างได้อยู่นะเมื่อท่านว่าง เป็นไปได้ว่าเมิ่งน้อยอาจจะพอสื่อสารกับท่านโดยตรงได้บ้างในอนาคต”
“จริงด้วย ทำไมข้าคิดไม่ถึงมาก่อนนะ” หยานเสวี่ยดวงตาลุกโชนในทันที “เมิ่งน้อยที่แสนดี เมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้าหิวนะ เจ้าต้องจุ๊บไปที่หลังมือของแม่นะ เจ้ารู้เรื่องรึเปล่า”
เพียงเมื่อหยานเสวี่ยได้พูดจบลง ฉากที่น่ามหัศจรรย์ก็ได้ปรากฏ นั่นคือฉากที่เมิ่งน้อยจุ๊บลงไปที่หลังมือของหยานเสวี่ยอยู่จริงๆ
“อ้ะ เฉินเฉียง ดูสิ เจ้าเห็นรึเปล่า เมิ่งน้อยเข้าใจข้าจริงๆด้วย”
“จ้า จ้า องครักษ์หยาน ดูเหมือนว่าเมิ่งน้อยนั้นจะฉลาดอยู่นะ นี่ต้องเป็นลูกของท่านไม่ผิดแน่”
เฉินเฉียงแม้จะพูดออกมาแบบนั้น แต่เขาก็แอบส่งคลื่นเสียงภาษาสัตว์ประหลาดเอาไว้ นี่ทำให้เมิ่งน้อยมีความกล้าที่จะทำ
และเมื่อโดนยุยงส่งเสริมแบบนี้แล้ว เมิ่งน้อยก็ได้จุ๊บไปที่หลังมือของหยานเสวี่ยอีกครั้ง
“ฮี่ฮี่ฮี่ จ้าจ้า เมิ่งน้อยจ้ะ แม่รู้ว่าเจ้าหิว เดี๋ยวแม่จะป้อนอะไรให้เจ้ากันเดี๋ยวนี้ล่ะนะ”
เมื่อเห็นว่าเมิ่งน้อยได้ทำให้อารมณ์ที่ขุ่นเคืองของหยานเสวี่ยลดลงอย่างมาก เฉินเฉียงก็ได้ลอบถอนลมหายใจอย่างหนัก ก่อนที่จะหันไปมองเจิ้งยี่
-เจิ้งยี่ สงสัยว่าข้าอาจจะต้องให้เจ้าช่วยจัดการเรื่องขององครักษ์หยานอีกก็ได้ล่ะนะ-
-เมื่อถึงเวลา เจ้าก็ใช้เมิ่งน้อยเป็นตัวประกัน แต่ข้าบอกไว้ก่อนนาว่าเจ้านั้นห้ามทำอะไรเมิ่งน้อยเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นล่ะก็ นางต้องฆ่
