จางหยวนที่ได้ยินก็พูดออกมาอย่างอึกอัก “ข้า….พี่น้องทั้งหลาย ข้าเพียงไม่เข้าใจเฉินเฉียงเท่านั้น สิ่งที่เขาทำนั้นมันมากเกินไป”
“เราลืมเรื่องแผ่นแก่นพลังงานนั่นไปซะแล้วลองมองดูศพของนักรบของเผ่าพันธุ์เราที่อยู่ตรงหน้านี้ก็แล้วกัน หากไม่ใช่เพราะเฉินฉียงแล้วพวกเราจะพลั้งมือฆ่าพวกเขาไปได้ยังไง”
“หื้ม เฉินเฉียง พวกมันบอกว่าเจ้าไม่มีแผ่นแก่นพลังงานในหัวงั้นรึ นี่มันเรื่องอะไรกัน”
คำพูดนี้ของจางหยวนและพวกทำให้หยานเสวี่ยสงสัยในตัวเฉินเฉียงขึ้นมาอีกครั้ง
“เฉินเฉียง มาให้ข้าดูหน่อยสิว่าเจ้านั้นไม่มีแผ่นแก่นพลังงานในหัวจริงๆรึเปล่า” เมื่อพูดจบ หยานเสวี่ยได้หมุนตัวเตะเฉินเฉียงจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น ก่อนที่เธอจะยื่นมือตรงไปที่หัวของเฉินเฉียง
“กัปตัน”
“ปล่อยกัปตันของพวกเรานะ”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง”
เมื่อเห็นฉากนี้ ฉิงเชินและคนอื่นๆต่างก็อุทานออกมาในทันทีหลังจากได้เห็นการกระทำที่ไม่คาดคิดของหยานเสวี่ย หยานเสวี่ยนั้นได้ชี้กระบี่น้ำแข็งของตนไปที่ทุกคนแล้วพูดออกมา “พวกเจ้าหากไม่อยากมีชีวิตก็ก้าวเข้ามา”
“พวกเจ้า ถอยออกไปซะ”
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้นั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับมือของหยานเสวี่ยที่วางบนหัวได้ตะคอกออกมาด้วยท่าทางจริงจัง “กองกำลังเทียนเว่ย จงฟัง หากว่าพวกเจ้ายังเห็นข้าเป็นกัปตัน จงฟังคำสั่งข้าซะ”
“หากพวกเจ้าไม่เห็นว่าข้าเป็นคนในกองกำลัง ข้าจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าอีก”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้าไม่ใช้คน
