นี่เจ้าไม่ละอายรึไงที่ยอมก่อปัญหาเพียงเพื่อสัตว์ประหลาดน่ะ ห้ะ”
“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด” เฉินเฉียงตอบกลับออกมาโดยไม่ลังเล
“เจ้ายังไม่รู้ตัวว่าเจ้าทำสิ่งใดผิดอีกรึ เฉินเฉียง นับวันเจ้านั้นยิ่งไม่รู้จักอะไรแล้วว่าสิ่งใดดีสิ่งใดชั่ว สิ่งใดถูกสิ่งใดผิด ยอมทำผิดเพียงเพื่อไอ้ตัวน่ารังเกียจนี่นะ”
จางหยวนกัดฟันแน่นหลังจากที่พูดจบ ก่อนที่จะใช้กระบี่ยาวในมือฟันลงไปบนลิงน้อยที่อยู่ในแขนของเฉินเฉียง
“หยุดนะ”
หยานเสวี่ยที่เห็นฉากนี้ก็ได้ร้องลั่น ก่อนที่จะแทงดาบในมือพุ่งเข้าใส่คอหอยของจางหยวน
“องครักษ์หยาน หยุดก่อน”
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงรีบพุ่งตัวมาขวางไว้ตรงหน้าจางหยวน ปิดทางการโจมตีของหยานเสวี่ย
“องครักษ์หยาน ข้าขอยืนกลานว่าไม่ให้ท่านทำอันตรายคนของข้า”
เมื่อหยานเสวี่ยเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง หลู่ฟางและพวกต่างก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน และในตอนนี้ทุกคนได้รุมล้อมหยานเสวี่ยเอาไว้
ถึงแม้ว่าหยานเสวี่ยในตอนนี้จะยังบาดเจ็บหนัก แต่ทุกคนต่างก็ได้เห็นแล้วว่าหากเมื่อครู่เฉินเฉียงไม่ออกมาขวางไว้ จางหยวนนั้นก็คงได้ตกตายไปแล้ว
หลังจากนั้น เฉินเฉียงได้หันกลับไปมองจางหยวนและถามออกมาอย่างสงบ “จางหยวน เจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นผิดงั้นรึ”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าบอกข้าที เจ้าลิงน้อยนี่มีความผิดอะไร มันถึงสมควรจะต้องตกตายในมือเจ้า”
“ก็มันเป็นสัตว์ประหลาด”
“เพียงแค่สัตว์ประหลาดเนี่ยนะ”
“ก็ใช่ ตราบใดที่มันเป็นสัตว์ปร
