อเห็นว่ากัปตันลี่เตรียมที่จะลงมือฆ่าวานรยักษ์สี่แขนตัวนั้น หากข้าไม่เร่งลงมือ วานรยักษ์สี่แขนตัวนั้นต้องตกตาย”
“นี่ทำให้ข้านั้นพลั้งมือข้ากัปตันลี่คนนั้นไป”
“และนี่ทำให้นักรบในเผ่าพันธุ์เห็นข้าเป็นศัตรู และคิดจะสังหารพวกข้าแก้แค้นให้กัปตันลี่”
“ด้วยการที่ข้าได้พลั้งมือฆ่ากัปตันลี่ไปแล้วจึงไม่คิดจะฆ่าใครอีก ข้าจึงทำเพียงป้องกันตัว และใช้เพียงการโจมตีทางจิตวิญญาณเพียงเท่านั้น จนกระทั่งวานรยักษ์สี่แขนตัวนั้นคลอดลูกออกมา หรือก็คือเจ้าหนูน้อยนี่”
“ใครจะไปคิดว่าในตอนนั้น นักรบที่ยังคงคิดแค้นอาศัยจังหวะที่ข้าไม่ระวังลอบโจมตีข้า วานรยักษ์สี่แขนตนนั้นเห็นสถานการณ์ในตอนนั้นก็ใช้ร่างของมันบังข้าจนตกตาย”
“เพียงแค่คลอดลูกน้อยได้ไม่นาน เจ้าลิงน้อยตัวนี้ที่ยังไม่ได้รับไออุ่นจากอ้อมอกแม่ของมันก็ต้องตกตายเพียงเพราะข้าประมาท”
“ส่วนที่เหลือนั้น เจ้าเองก็คงได้รู้เรื่องแล้ว คงไม่ต้องให้ข้านั้นต้องเล่าอะไรอีกกระมัง”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ยื่นมือไปลูบขนลิงน้อยเล่น และหันไปมองวานรยักษ์สี่แขนที่ช่วยเหลือเขาไว้
หลังจากที่นิ่งฟังอยู่นาน จางหยวนก็ได้เดินไปที่หน้าเฉินเฉียงก่อนที่จะชี้ไปที่เจ้าลิงน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเฉินเฉียงแล้วพูดออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา “เฉินเฉียง….เจ้าจะบอกว่า ที่พวกเราต้องเสียนักรบหาญกล้าไปสามสิบคนเพียงเพราะไอ้ลูกลิงเนี่ยนะ”
“พวกเราและสัตว์ประหลาดต่างก็เป็นศัตรูกันโดยธรรมชาตินะเว้ย
