บทที่ 232 สถานการณ์
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ”
เฉินเฉียงรีบอธิบายออกมาในทันที “องครักษ์หยาน มันเป็นเพราะข้านั้นยังรู้สึกว่าตัวข้าที่อยู่ในระดับขั้นกลางนี้ยังไม่มีความสามารถพอเพียงเท่านั้น ด้วยทักษะของข้าในตอนนี้จะทำงานให้ราชาสวรรค์ออกมาได้ดีได้ยังไงล่ะ ท่านไม่คิดอย่างนั้นเหรอ”
หยานเสวี่ยได้มองเฉินเฉียงด้วยใบหน้านิ่งเงียบอยู่นานก่อนที่จะส่ายหัวแล้วพูดออกมา “ไม่หรอก ข้านั้นรู้สึกได้ว่าตัวเจ้านั้นมีอะไรบางอย่างที่ผิดแผลกไป ยังไงก็ตาม ก่อนจะออกจากเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ เจ้าต้องมากับข้าและออกจากที่นี่ไปด้วยกัน หลังจากนั้นค่อยไปพบราชาสวรรค์กับข้า ส่วนเรื่องที่เหลือ แล้วแต่ราชาสวรรค์จะตัดสินใจ”
เพื่อเห็นแก่ความอยู่รอดของกองกำลังเทียนเว่ย เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับ
ไม่นาน เหล่านายพลทักษะพิเศษก็ถูกกวาดล้างโดยจางหยวนและพวก แต่นี่เองก็ทำให้คนในกองกำลังบาดเจ็บไปกว่าครึ่งเช่นเดียวกัน
หลังจากผ่านไปครึ่งวัน หลังจากคนในกองกำลังรักษาตัวเสร็จแล้ว พวกเขาก็เริ่มขุดเหมืองแก่นวิญญาณเหมืองนี้กันต่อ
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง องครักษ์หยานคนนั้นเป็นมนุษย์กลายพันธุ์เหรอ หรือว่าเขาเป็นเหมือนกับท่านที่ได้เรียนพลังของพวกเหนือมนุษย์น่ะ”
ฉิงเชินลอบกระซิบถามในขณะที่กำลังขุดแก่นวิญญาณอยู่ข้างเฉินเฉียง
“ข้าจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ อาจจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์จริงๆล่ะมั้ง” เฉินเฉียงตอบออกไปแบบขอไปที
“ไม่น่านะ หากเธอเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แ
