เรื่องนี้
และเพื่อไม่ให้เจิ้งยี่ต้องขุ่นเคืองใจ พวกเขาจึงเลิกที่จะพูดถึงเรื่องนี้
“เดี๋ยวนะ กัปตันส่งข้อความมาบอกว่าให้พวกเรารอก่อนอย่าพึ่งออกไป”
จางหยวนได้ยกมือขึ้นมาบอกทุกคนให้หยุดอย่าพึ่งเคลื่อนไหว
“ไม่ใช่ว่าเขาไปพบเจออันตรายอะไรนะ ทำไมเราไม่รีบตามไปดูกันล่ะ”
“ไม่ได้ ศิษย์พี่หลู่ ต่อให้พวกเขาจะเจอปัญหาก็จริง แต่เชื่อข้าเถอะว่าด้วยท่าเท้าของกัปตันนั้นสามารถหลบหนีออกจากอันตรายได้อย่างแน่นอน ท่านไม่ต้องกังวล แต่รอสักหน่อยก็พอ”
อีกด้านหนึ่ง เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยผู้ซึ่งออกมาลาดตระเวนเพื่อเปิดทางของทุกคนนั้น ด้วยการที่พวกเขาบินอยู่บนฟ้าสูจึงได้พบเห็นผู้คนกว่าสิบคนเคลื่อนไหวอยู่ถ้ำตรงหน้าพวกเขา
ก่อนที่จะรู้ถึงตัวตนของคนเหล่านี้แล้ว เฉินเฉียงจึงได้ส่งข้อความไปบอกจางหยวนเพื่อให้รอไปก่อน
“องครักษ์หยาน พวกนี้มันมนุษย์และมนุษย์กลายพันธุ์กันล่ะนั่น”
องครักษ์หยานได้พูดออกมาอย่างไม่แยแส “ใครจะเป็นสนว่าเป็นฝั่งไหนกัน ที่ข้าสนนั้นมันเป็นสิ่งที่อยู่ในถ้ำนั่นต่างหาก”
