ิคือแบกรับได้มาก กวัดแกว่งฟ้าเคลื่อนดวงตะวัน แบกสมุทรไหลผ่านบรรพต ด้วยเหตุนี้จึงบังเกิดสรรพสิ่ง เรียกว่ากางรับสรรพสิ่ง!’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันตระหนักขึ้นทันที “กางรับสรรพสิ่ง คือดินแข็งในธาตุเซิน… ดูท่าความน่าจะเป็นสูงที่ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่สองของผู้นี้ จะต้องใช้พลังทองคำแห่งธาตุเซินด้วยเป็นแน่…”
ถึงว่าถึงอยากฆ่าเรานัก!
เจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์นั้นโดยสามัญล้วนเห็นแก่ตัวสุดขีด ฆ่าฟันกันเองในหมู่สำนักเป็นเรื่องธรรมดายิ่งนัก ไหนเลยจะออมมือเมื่อมีเรื่องเกี่ยวพันถึงประโยชน์เฉพาะตน!
ทว่าอีกมุมหนึ่ง
‘เขาย่อมต้องรู้ว่า “พลังทองคำแห่งธาตุเซิน” อยู่ที่ใดแน่!’
เพียงคิดถึงจุดนี้ แววตาของลวี่หยางก็เผยรังสีฆ่าฟันเย็นเยียบ ทันใดนั้นกายพลันแวบหนึ่ง กั้นหน้าโกวเยว่ซึ่งพยายามลอบหลบหนี
“สหาย โปรดไว้ชีวิต!”
โกวเยว่รีบเอ่ยขึ้นว่า “ตราบใดที่สหายไว้ชีวิตข้าน้อย ข้าน้อยยินดีพลีร่างกายเป็นของท่าน ”
“ฆ่าเจ้าซะ ข้าก็ทำให้เจ้าพลีร่างกายได้เหมือนกัน!”
วาจายังไม่ทันจบ ฝ่ามือของลวี่หยางก็ฟาดลงบนกลางกระหม่อมของนาง พลังแห่งกายธรรมทลายสิ้นซากอย่างไร้ปรานี ร่างอันเย้ายวนแหลกสลายในพริบตา
ชั่วลมหายใจต่อมา ธงผืนหนึ่งก็ลอยปรากฏขึ้นต่อหน้า
ธงหมื่นวิญญาณ!
ธงสะบัดกราดกลืนฉับพลัน โกวเยว่พลันแปรเปลี่ยนเป็น “วิญญาณธง” ทว่าใบหน้าลวี่หยางยังเย็นชาเฉยเมย สะบัดมือทำลายวิญญาณธงนั้นอีกคราในพริบตา
ถัดจากนั้น พลัง
