ล่า”
“เจิ้งยี่นั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน ในตอนนั้นร่างกายของเขาบวมเป่งกว่าร่างปกติกี่เท่าก็ไม่รู้”
“และด้วยวิธีนี้ เจิ้งยี่ก็ได้กลืนกินหัวหน้ากลุ่มมนุษย์กลายพันธุ์กองนั้นทั้งเป็น”
“ตอนแรก พวกเราก็นึกว่าเจิ้งยี่เป็นแบบเดียวกับท่านเหมือนกันที่ได้รับการถ่ายทอดพลังเหนือมนุษย์นี้มา”
“แต่เจิ้งยี่นั้นกลับพูดออกมากับปากตัวเองว่าเขานั้นเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ตัวจริง”
หลังจากจางหยวนพูดออกมา เฉินเฉียงพยักหน้ารับแล้วพูดออกไป “อ้อ เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้วน่ะ แล้วทำไมเจ้าถึงคิดจะฆ่าเขาล่ะ”
“ห้ะ กัปตัน ท่านรู้อยู่แล้วว่าเจิ้งยี่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ แล้วทำไมท่านถึงให้เขาร่วมกองกำลังของเราอีกกัน”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ได้มองหน้าจางหยวนแล้วถามออกมาอีกครั้ง “จางหยวน ข้าไม่อยากจะถามแล้วนะ ข้าถามพวกเจ้าทุกคนว่าทำไมพวกเจ้านั้นถึงคิดจะฆ่าเจิ้งยี่”
“เรื่องนั้นไม่เห็นต้องถาม ก็เขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์”
จางหยวนได้พูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ เขามั่นใจว่าคำตอบนี้เพียงพอจะลบล้างเหตุผลของเฉินเฉียงได้
“เพียงแค่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เจ้าถึงขั้นจะฆ่าแกงพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมานานนับปีเลยเนี่ยนะ”
เฉินเฉียงยืนขึ้นแล้วกวาดตามองไปที่ทุกคนในทันที
“ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเจ้าเข้าใจผิดเรื่องที่ข้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ พวกเจ้าเองก็ถูกเจิ้งยี่ผู้นี้ช่วยเหลือพวกเจ้าไว้ยามที่ต้องพบเจอวิกฤตต่างๆนานาไม่ใช่รึไง”
จางหยวนได้นิ่งคิดตามแล้วก
