คนที่ถูกเรียกชื่อมาต่างก็พยักหน้ารับ
เฉินเฉียงจึงได้เล่าต่อ “ความจริงแล้วองครักษ์หยานคนนี้ถูกส่งมาโดยอาจารย์ของข้าเพื่อให้มาปกป้องข้า และสิ่งที่ทุกคนเรียกว่าพลังเหนือมนุษย์นี้เป็นสิ่งที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ข้า”
“อาจารย์เหรอ ศิษย์น้องเล็ก นอกจากอาจารย์ฮู่ต้าไฮ่ของพวกเราแล้วเจ้าไปมีอาจารย์คนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่เห็นข้ารู้เรื่องเลยล่ะ”
“ไอ๊ยา……” เฉินเฉียงถอดถอนลมหายใจออกมายาวๆ “ก็ไอ้ตอนปีก่อนที่ข้ากับกองกำลังเทียนเว่ยไปเขตทะเลแดนใต้นั่นไง ในตอนนั้นข้าเองหลังจากยุยงไอ้พวกสัตว์ประหลาดนั่นได้ ข้าก็ถูกสัตว์ประหลาดตนหนึ่งไล่ล่าจนโผล่ออกทะเลไปเลย ในตอนนั้นเป็นเพราะข้าได้พบเจออาจารย์คนนี้ และท่านได้ช่วยข้าไว้และยอมรับข้าเป็นศิษย์”
เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนนั้น จางหยวนและพวกก็แสดงออกมาอย่างเศร้าหมอง อย่างไรก็ตาม เพียงแค่นี้ก็ยังไม่อาจทำให้เขาเชื่อได้เกี่ยวกับคำอธิบายของเฉินเฉียงและอาจารย์ของเขาที่กล่าวอ้าง
“เฉินเฉียง แล้วอาจารย์ของเจ้าเป็นใครกัน”
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมา “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” แต่ก่อนหน้านี้ ด้วยการที่องครักษ์หยานนั้นแข็งแกร่งเทียบเท่ากับมนุษย์กลายพันธุ์ นี่ทำให้ท่านเว่ยได้บอกออกมาว่าอาจารย์ของข้านั้นอาจจะเป็นหนึ่งในคนขององค์กรฮุยตู๋
“ฮุยตู๋….เหรอ”
เป็นตอนนี้ที่ทุกคนสับสนยิ่งกว่าเดิม
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ยกมือขึ้นห้ามและพูดออกมาตัดหน้าในทันที “จางหยวน เจิ้งยี่ ข้าบอกไว้ก่อนนะ
