เจ้าไม่ใช่สมาชิกของกองกำลังของพวกเรา”
หลังจากพูดจบ จางหยวนและหลิวไฮ่ได้โจมตีเฉินเฉียงอย่างไม่หยุดยั้ง
เฉินเฉียงนั้นในตอนนี้มีใบหน้าที่ยากจะอธิบายในทันที เขาฝืนหลบการโจมตีถึงตายของสองคนและรีบพูดออกมา “จางหยวน ฟังข้าพูดก่อน”
“จะต้องพูดอะไรอีกกัน ทั้งข้าและหลิวไฮ่เห็นหลักฐานอย่างชัดเจน”
“ถึงเจ้าจะเป็นทายาทของนายพลเฉินเทียนเว่ยแล้วยังไงล่ะ”
“นายพลเฉินแม้จะสละชีวิตไปแล้ว แต่การมีทายาทที่เฮงซวยเช่นเจ้านั้นช่างน่าสมเพชนัก ไม่เพียงจะไม่ยอมแก้แค้นให้พ่อของตนแล้วยังมีหน้าไปเข้าร่วมกับมนุษย์กลายพันธุ์ที่ทุกคนต้องการฆ่าล้าง”
“เจ้าช่างเลือกเส้นทางที่น่ารังเกียจยิ่งนัก”
“ข้า ในนามของกองกำลังเทียนเว่ย ข้าไม่ยอมรับกัปตันที่ไร้ยางอายและไม่มีความคิดเยี่ยงนี้”
“ส่งธงพลมาซะ”
เฉินเฉียงได้พยายามนึกหาวิธีอธิบายในขณะที่กำลังหลบการโจมตีนี้อย่างสุดความสามารถ
เขานั้นไม่คิดมาก่อนว่าการที่เขาตัดสินใจช่วยทั้งสองคนนี้โดยใช้ทักษะของพวกมนุษย์กลายพันธุ์นั้นจะทำให้เรื่องบานปลายถึงขั้นนี้
เป็นที่เฉินเฉียงพบว่ากำไลสื่อสารของตนได้รับข้อความเข้ามา เช่นเดียวกับจางหยวนและหลิวไฮ่ด้วยเช่นกัน
“เดี๋ยวก่อนนะ”
เฉินเฉียงรีบยกมือขึ้นห้ามปรามและดูที่กำไลสื่อสารของตน “รีบไปหาเจิ้งยี่ด้วยกันก่อนเร็วเข้า”
จางและหลิวไฮ่ได้มองไปที่กำไลสื่อสารก็ได้รับข้อความจากเจิ้งยี่
อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของพวกเขาในตอนนี้นั้นเมื่อเทียบกับเรื่องที่พบว่า
