อื่นๆออกจากวงต่อสู้ของเจิ้งยี่ซะ แค่ทำการล้อมเอาไว้ห่างๆก็พอ เดี๋ยวเสือดาวมีปีกมันจะหนีไปซะก่อน แล้วก็ไม่ต้องไปร่วมวงกับหลิวไฮ่กับหวังต้าลู่ล่ะ แค่นี้สองคนนั้นจัดการได้อยู่แล้ว-
“ครับท่าน”
จางหยวน เมื่อได้รับคำสั่งก็ได้พาอีกเก้าคนไปล้อมวงเจิ้งยี่และเสือดาวมีปีกอยู่ห่างๆ
“อ๊ากกกก”
ท่ามกลางการต่อสู้นี้ เจิ้งยี่ได้พลาดท่าและทำให้ถูกโจมตีจากเสือดาวมีปีกเป็นรอยเล็บที่กลางหลัง
เมื่อหลางซานเอ๋อและคนอื่นๆได้เห็นฉากนี้ พวกเขาต่างก็มองหน้าเฉินเฉียงในทันที
-ศิษย์น้อง/กัปตัน หากเป็นแบบนี้ต่อไปเจิ้งยี่มีหวังต้องตายแน่ๆ-
ถึงกระนั้น เฉินเฉียงยังไม่คิดที่จะลงมือแต่อย่างใด เขาทำเพียงมองไปที่เจิ้งยี่เฉยๆเพียงเท่านั้น
เมื่อเสือดาวมีปีกเห็นว่าเฉินเฉียงและพวกไม่ได้รุมโจมตีมันในตอนนี้ นี่ทำให้มันโล่งใจในทันที
นั่นก็เพราะด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ หากเฉินเฉียงและคนอื่นๆรุมโจมตีมัน มันก็ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็ไม่อาจหนีพ้นความตายไปได้
เจิ้งยี่นั้นหลังจากได้รับบาดเจ็บ ดูเหมือนว่าเขานั้นจะคลุ้มคลั่งจนสาดซัดดาบทองคำในมือประหนึ่งดั่งห่าฝนใส่เสือดาวมีปีก
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นฉากนี้ ก็อดที่จะพยักหน้าอย่างพึงพอใจไม่ได้
หากว่ากันตรงๆแล้ว มีเพียงเฉินเฉียงเท่านั้นที่เข้าใจเจิ้งยี่มากที่สุดชนิดทะลุปรุโป่ง
เขาที่มีใจบริสุทธิ์และตรงไปตรงมาอย่างเขานั้น ยอมกลายเป็นเถ้าธุลีเสียดีกว่าที่จะเป็นมนุษย์กลายพันธ
