สายฟ้าไป”
“กัปตัน ข้าจะไปด้วย”
เฉินเฉียงที่เห็นอาการบาดเจ็บที่หลังของเจิ้งยี่ที่หนักจนเห็นกระดูกก็ได้พูดออกมา “เจิ้งยี่ ทำได้ดีมาก ตอนนี้เจ้าต้องพักฟื้นก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันหลังเจ้าพักฟื้นเสร็จ”
“ไม่ ข้าจะตามท่านไปด้วย”
เมื่อเห็นสายตาที่ดื้อรั้นของเจิ้งยี่ เฉินเฉียง เขาก็ไม่ได้หยุดเจิ้งยี่แต่อย่างใด เขากวักมือเรียกเจิ้งยี่เข้ามาหา
ด้วยการที่เจิ้งยี่นั้นบาดเจ็บไม่น้อย เฉินเฉียงจึงจัดการยัดยาฟื้นฟูใส่ปากของเจิ้งยี่ ก่อนที่จะลากเขาลงไปในดิน และลากเขาไปในตอนใช้ทักษะดำดินไปด้วย
ด้วยการที่จิ้งจอกสายฟ้าตัวนี้มีกลิ่นที่แรงมาก เฉินเฉียงจึงได้ตามกลิ่นของมันได้แม้จะอยู่ใต้ดิน และเพียงชั่วพริบตา เขาก็ไล่ตามมันทัน
“กัปตัน ข้าขอขอบคุณ”
ในตอนที่ทั้งสองกำลังตามจิ้งจอกสายฟ้าไปอย่างไม่เร็วไม่ช้านี้ เจิ้งยี่เองที่เจ็บหนักก็ได้ฟื้นฟูมาพอสมควรแล้ว และนี่ทำให้เขานั้นรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ห้ะ ขอบคุณอะไรล่ะนั่น” เฉินเฉียงได้ถามออกมาเพราะเขาอยากรู้จริงๆ
“ขอบคุณที่เชื่อใจข้า ขอบคุณที่ทำให้ข้านั้นยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่”
