”
“นี่เจ้าคิดจริงเหรอว่าคนของข้าฆ่ามันไม่ได้น่ะ”
“น่าขันนัก”
“ข้า นายพลเว่ยหวู่คนนี้ไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว ก็อีแค่จิ้งจอกสายฟ้าเนี่ยนะ หากว่ามันไม่ได้คิดไปตามพวกมา มีหรือที่ข้านั้นจะปล่อยมันไป”
“ข้าจะบอกความจริงให้แกรับรู้ไว้นะ เสือดาวมีปีก ข้านั้นปล่อยมันไปเพื่อที่จะให้พวกข้านั้นจัดการพวกแกได้ง่ายๆ และกวาดล้างพวกแกในคราวเดียวยังไงล่ะ”
คำพูดของเฉินเฉียงไม่เพียงจะสร้างความสงสัยให้กับจางหยวนและคนอื่นๆเท่านั้น แม้แต่เสือดาวมีปีกเองก็ยังต้องตกตะลึงจนเกือบจะหยุดนิ่งในการต่อสู้
ถึงแม้มันนั้นจะไม่รู้ว่ามนุษย์คนอื่นพูดอะไรออกมาก็ตาม แต่มันนั้นกลับเข้าใจคำพูดของคนคนนี้อย่างชัดเจน
“กรรรรร” (นี่แกเข้าใจภาษาพวกเรา….เหรอ)
เฉินเฉียงพยักหน้าแล้วพูดต่อ “เสือดาวมีปีกเอ๋ย ถึงเจ้าจะรู้ก็สายเกินไปแล้ว ข้าล่ะอยากจะให้เจ้าเห็นจริงๆว่าเมื่อจิ้งจอกสายฟ้านั่นพาพวกแกมาที่นี่และจะตกอยู่ในสภาพใด”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เสือดาวมีปีกก็ได้ทะยานขึ้นฟ้าและคิดที่จะหลบหนีในทันที แต่มันนึกไม่ถึงว่าเฉินเฉียงนั้นเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว เขาได้ใช้กระบวนท่าในเคล็ดวิชาสายฟ้าสะกดวิญญาณออกไป และนี่ทำให้มันล่วงลงจากฟ้าในทันที
เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ เจิ้งยี่จึงได้โอกาสตวัดดาบทองคำขึ้นฟ้าผ่าร่างของเสือดาวมีปีกจนขาดครึ่ง
“จางหยวน พาทุกคนเก็บกวาดร่างสัตว์ประหลาดพวกนี้ หลังจากนั้นเก็บแก่นวิญญาณต่อไป ถ้าเสร็จแล้วก็หาที่พักฟื้นซะ ข้าจะตามจิ้งจอก
