เห็นใบหน้าที่เย็นยะเยียบของฮั่นจุย เขาจึงรีบพร่ำพูดคำขอโทษออกมา “ผู้อาวุโสฮั่น เป็นข้าที่ให้ท้ายลูกสาวมากเกินไป โปรดให้อภัยข้าด้วย ท่านผู้อาวุโส”
ฮั่นจุยได้สบถออกมาในทันที “เว่ยฉิงเชิน เหอะ นี่เจ้าจะรายงานข้า พูดเรื่องบ้าอะไรกัน”
“ถ้าอย่างงั้นข้าขอถามหน่อยเถอะว่าเจ้าจะรายงานข้าเรื่องอะไร”
“เจ้าจะรายงานข้าเรื่องที่ว่าข้านั้นต้องการให้มีคนปกป้องเจ้าในเขตแดนจักรพรรดิเนี่ยนะ”
“หรือเจ้าจะรายงานข้าที่ว่าข้านั้นป้องกันไม่อัจฉริยะของเผ่าพันธ์ุคิดสั้นวิ่งเข้าหาอันตรายในเขตแดนจักรพรรดิ”
“ให้ข้าบอกเจ้าเลยนะว่าหากเจ้าเกิดอะไรขึ้นมาในเขตแดนจักรพรรดิ อย่าว่าแต่เอาคนที่ต้องคอยดูแลเจ้าเลยที่ต้องตาย แม้แต่เฉินเฉียงเองก็ต้องตายไปด้วย”
เมื่อได้ยินดังนี้ เฉินเฉียงได้เดินมาขวางหน้าฉินเชิงเอาไว้ และมองผู้อาวุโสฮั่นด้วยสายตาที่เย็นชา “ก็ได้นะ ผู้อาวุโสฮั่น ยังไงท่านก็เป็นใหญ่อยู่แล้วนิ ท่านพูดอะไรก็ถูกต้องอยู่แล้ว”
“มันก็แค่ปกป้องฉิงเชินเองไม่ใช่เหรอ”
“ข้า เฉินเฉียงจะรับมันไว้เอง”
“ฮ่าฮ่าฮ่า กับเด็กน้อยเช่นเจ้าที่อยู่เพียงระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางเนี่ยนะจะมาปกป้องเว่ยฉิงเชิน โว้ยยยย ข้าล่ะขำนัก”
“ไอ้เด็กน้อยเช่นเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะปกป้องนางได้หรอก”
“ที่ข้าพูดนั้นหมายความว่าไม่ว่าเจ้านั้นจะอยู่ข้างนางหรือไม่ หากเธอเป็นอะไรไป เจ้านั้นก็ต้องถูกสังหาร”
“ท่าน” ในตอนนี้เฉินเฉียงรู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ
ฮั่นจุ
