ีนเขาเอเวอเรสต์
ทั้งสามคนได้ปล่อยกระแสพลังงานออกมาและบังคับมันไปยังกำแพงหินจนบังเกิดการสั่นสะเทือน
ไม่นาน หลุมขนาดเท่าร่างกายมนุษย์ก็ได้ปรากฏขึ้นมา มันดำสนิทและขอบวงเปล่งประกายราวกับหินผาตรงนั้นเกิดการลุกไหม้อยู่
หลุมนี้ได้ใหญ่ขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทั่งมีขนาดพอที่จะให้คนเข้าไปได้ทีละสามคนในคราวเดียว ภายใต้คำสั่งของเว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆ เหล่านักรบก็ได้พุ่งตรงเข้าไปในหลุมแห่งนี้
แต่เฉินเฉียงนั้นได้มองไปที่อุโมงค์ทางเข้าเขตแดนนี้โดยไม่แสดงท่าทีจะเข้าไปแต่อย่างใด
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง เข้าไปกันเถอะ”
“ฉิงเชิน เจ้าเข้าไปก่อนแล้วกัน ข้านั้นอยากอยู่ดูมันอีกสักพัก”
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงไม่ได้มีท่าทางโกหกเธอ เธอจึงทำได้เพียงตามหลู่ฟางและคนอื่นๆไปเพียงเท่านั้น
“กัปตัน พวกเขาจะเข้าไปตอนไหนเหรอ”
“จางหยวน พาทุกคนเข้าไปก่อนแล้วกัน ข้าจะตามเข้าไปทีหลัง”
“ทำไมล่ะ”
“อย่าถามมากน่า ทำตามที่ข้าบอกก็พอ”
น้ำเสียงของเฉินเฉียงนี้ทำให้เขานั้นไม่ได้ถามอะไรอีก ในฐานะที่เป็นรองกัปตันไม่อาจขัดคำสั่งได้
“เจิ้งยี่ เจ้าก็ด้วย”
“ไม่ ข้าเป็นองครักษ์ของท่าน ท่านอยู่ที่ไหน ข้าอยู่ที่นั่น”
เจิ้งยี่นั้นเป็นคนมีหลักการ เขาปฏิเสธในสิ่งที่ขัดกับหลักการของเขาในทันที นี่ทำให้เฉินเฉียงร้อนรนในทันใด
“เจิ้งยี่ ทุกคนในกองกำลังของเรานั้นบาดเจ็บ แล้วถ้าเฉียวกังยังคิดผูกใจเจ็บล่ะก็ เจ้าคิดว่าจงหยวนและพวกในตอนนี้จะจัดการศัตรูได้งั้นรึ”
“แต่
