…” เจิ้งยี่ยังคงรั้นอยู่ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงแล้วทำให้เขานั้นเลิกที่จะรั้นไป
“เจิ้งยี่ หากว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลัง ข้า เฉินเฉียงคนนี้คงไม่อาจจะสงบใจลงได้เป็นแน่”
“ข้าเพียงต้องการให้เจ้าเข้าไปก่อนเพียงเท่านั้น อีกเดี๋ยวข้าจะไปพบกับพวกเจ้าในนั้น”
“ในเมื่อเจ้าเป็นองครักษ์แล้ว ยังไงซะก็ต้องฟังคำสั่งของข้า เร็วๆเข้า”
เจิ้งยี่ไม่มีทางเลือกและทำได้เพียงฟังคำสั่งเท่านั้น “ระวังตัวด้วย” หลังจากนั้นเขาก็ได้ตามจางหยวนและคนอื่นๆเข้าไป
ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง นักรบเกือบหมื่นก็ได้เข้าจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงเฉินเฉียงเท่านั้นที่ยังจ้องมองไปยังปากทางเข้ามิติจักรพรรดิ
“เฉินเฉียง นี่เจ้าจะรออะไรอีก เข้าไปซะ ทางเข้าจะปิดอยู่แล้ว”
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงยังคงยืนอยู่ เว่ยหยวนตี้อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างร้อนรน
เฉินเฉียงได้เดินไปช้าๆตรงปากทางเข้ามิติจักรพรรดิ
“ไอ้หนู นึกกลัวรึไง”
“แกน่ะ ไม่กล้าที่จะเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิใช่ไหมล่ะ”
“เหอะไอ้หนูขี้ขลาด”
“ข้านึกไม่ออกเลยจริงๆว่าเด็กอย่างแกนั้นได้รับตำแหน่งนายพลเว่ยหวู่ได้ยังไง”
เพียงเห็นเฉินเฉียงยังยืนยึกยักอยู่ที่หน้าทางเข้ามิติ ฮั่นจุยนั้นนึกว่าเฉินเฉียงนั้นลังเลว่าควรจะเข้าไม่เข้าดี เขาจึงได้กล่าวคำดูถูกออกมา
เฉินเฉียงได้สบถออกมาหนึ่งทีก่อนที่จะพูดออกมา “เหอะ ผู้อาวุโสฮั่น ท่านั้นคงไม่ใช่ว่าหมดแรงแล้วหรอกนะถึงเปิดทางเข้าน
