พูดจบ เจ้าของร้านร่างอ้วนก็ได้เอ่ยถามกับเฉินเฉียงอีกครา “ท่านนายพล ท่านคิดจะยอมจ่ายแค่ไหนกัน”
เฉินเฉียงได้เม้มปากเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “ไอ้อ้วน อย่ามายุยงกันซะดีกว่า มันก็แค่สองหมื่นแก่นคริสตัลล่ะวะ พี่สาวหลัวหลัน จ่ายเงิน”
เมื่อเม่ยหลัวหลันได้ยินเธอก็รีบนำแก่นคริสตัลที่เธอได้มาจากก้อนหน้านี้ออกมา หลังจากนับจำนวนดูก็เห็นว่าขาดไปอีกร้อยก้อน เธอจึงได้มองเฉินเฉียงในทันใด
เฉินเฉียงได้หันไปมองอีกทาง “เจิ้งยี่ พี่สาวซวนเอ๋อ ออกไปก่อน”
เจิ้งยี่และหลิวซวนเอ๋อรีบนำแก่นคริสตัลออกมาจนได้ตามจำนวนและนำออกมาวาง
“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าขันนัก”
เฉียวกังที่เห็นเฉินเฉียงต้องกุลีกุจอคนทั้งทีมถึงจะได้นั้นก็ได้หัวเราะออกมา
“เฉินเฉียง นี่เจ้าเป็นนายพลเว่ยหวู่ไม่ใช่รึไงกัน”
“เจ้าได้ถึงอันดับสองในการประลองสี่สำนักเลยนะโว้ย”
“สิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกก็คือเงินนั่นแหล่ะว้า”
เมื่อพูดจบ เฉียวกังก็ได้เอาแก่นคริสตัลออกมาสองหมื่นก้อนแล้วโยนให้เจ้าของร้านแล้วพูดออกมา “ไอ้อ้วนระยำ นี่คือทิปของแก เอาไอ้เศษเสี้ยวแก่นคริสตัลพวกนั้นกวาดลงถังขยะให้หน่อย”
“ต่อให้ข้าต้องจ่ายให้กับแก่นคริสตัลของมันทุกก้อน ข้าก็จะไม่ให้พวกจนๆแบบนี้ได้กำไลสื่อสารไปสักอัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
เพียงไม่นาน นักรับต่างก็เริ่มเข้ามามุงดูที่ร้านหอสมบัติมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเห็นท่าทางของเฉียวกังแล้ว พวกเขารู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก
ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาคือคนขอ
