ายหัวไปมาในทันพลางถอดถอนลมหายใจและพูดออกมา “เฉียวกัง ข้ายอมรับในคำพูดของเจ้า”
“นั่นก็คือใครไม่มีเงินย่อมต้องเสียหน้า”
“แต่ข้านั้นไม่มีแก่นคริสตัลมากมายขนาดนั้นจริงๆในตอนนี้”
“งั้นก็ไสหัวไปซะ”
เฉียวกังได้ตะคอกออกมา
อย่างไรก็ตาม เฉียวกังต้องตกตะลึงในฉากที่เห็น นั่นก็เพราะเฉินเฉียงได้นำกล่องหยกออกมาจากแหวนและมอบให้เจ้าของร้าน
“เจ้าของร้าน ถึงแม้ว่าข้านั้นจะไม่มีแก่นคริสตัลมากพอ” เฉินเฉียงได้พูดทิ้งช่วง ก่อนที่เขาจะเผยของที่อยู่ในกล่องหยกออกมา “แต่ข้านั้นสามารถใช้มันแทนได้รึเปล่า”
“หากว่าราคาของมันยังเท่าเดิมล่ะก็ ข้ายินดีที่จะขายมัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ข้านั้นจะต้องซื้อกำไลสื่อสารให้กับเหล่าพี่ชายของข้าให้ได้”
“เฉินเฉียง อย่า…”
เจิ้งยี่ จงหยวน และคนอื่นๆรีบกล่าวห้ามปรามในทันทีที่เห็น “เฉินเฉียง แก่นโลหิตนี้มันประเมินค่าไม่ได้เลยนะ ต่อให้ต้องใช้แก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางกว่าสิบล้านก้อนก็ยังหามันมาไม่ได้ มันไม่คุ้มค่ากันหรอก”
“ไม่สิ ราคาสิบล้านก้อนนั้นแลกกับมันได้เพียงแค่หยดเดียวเพียงเท่านั้น ไม่สิ ต่อให้ดูดซับแก่นคริสตัลขั้นกลางกว่าสิบล้านก้อนก็ยังได้ไม่เท่ากับแก่นโลหิตเพียงหยดเดียว แม้แต่ระดับราชากว่าจะดูดซับขวดนี้หมดก็นานมากเลยนะ”
“มันต้องบอกว่าแก่นคริสตัลก็ไม่อาจจะเทียบเท่ามันได้แม้แต่น้อย”
“มันเป็นสมบัติที่ล้ำค่าอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วเจ้าจะเอามาแลกกับของแบบนี้เนี่ยนะ”
“มันไม่คุ้มเล
