เจ้าเองก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ นี่เจ้าแฝงตัวเข้ามาอยู่กับมนุษย์อย่างนั้นรึ”
เจิ้งยี่ได้ดึงดาบของตนออกมาจากแหวนมิติในทันทีแล้วนำไปจ่อที่คอของเฉินเฉียง
“ไอ้ฉิบหาย ศิษย์พี่เจิ้ง นี่เจ้าทำอะไรเนี่ย”
เฉินเฉียงตกใจในทันที ก่อนที่จะใช้มือจับใบดาบแล้วดันออกไปจากคอของเขา
“อย่าขยยับ” เจิ้งยี่ไม่ได้สนใจคำล้อเล่นของเฉินเฉียงแต่อย่างใด เขาเปลี่ยนท่าทีของตนเป็นแข็งกร้าวอีกครั้ง เขาเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองพร้อมดวงตาที่แดงฉานและถามออกมาอย่างดุดัน “บอกข้ามาตามตรงเดี๋ยวนี้ เจ้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์หรือไม่”
“เจิ้งยี่ นี่เจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าข้าช่วยเจ้าไว้นะ แล้วคิดจะตอบแทนข้าแบบนี้เนี่ยนะ”
“เลิกพูดไร้สาระ เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้า”
เฉินเฉียงเริ่มมีน้ำโหจึงได้พูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย “เจิ้งยี่ นี่เจ้าโง่รึเปล่า ถ้าข้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แล้วข้าจะฆ่าหลินฟานและเปิดเผยตัวตนของจ้าวฮั่นและชุนเต๋าทำซากอะไร”
เจิ้งยี่เมื่อได้ยินก็ลังเล แต่เขายังปฏิเสธที่จะเลิกเอาดาบจ่อคอหอยของเฉินเฉียง “แต่เจ้าไม่ได้เปิดโปงข้า เจ้า เจ้าคงเห็นว่าระดับการบ่มเพาะของข้าสูงล้ำจนคิดจะเก็บไว้ใช้งานสินะ”
“ไอ้@#$%!!!!! เจิ้งยี่ เจ้าไปเอาความมั่นใจผิดๆแบบนี้มาจากไหนวะ”
“อย่างเจ้าเนี่ยนะที่เรียกว่าระดับการบ่มเพาะสูงล้ำ”
“เจ้าเชื่อรึเปล่าว่าต่อให้ข้าไม่เอาดาบของเจ้าออกจากคอข้า ข้าก็ยังฆ่าเจ้าได้ทุกเมื่อ”
“ฆ่าข้าเรอะ ฝันไปเถอะเอ็ง นี่เจ้าคิดเห
