เป็นได้ว่าเจ้านั้นใส่ร้ายหลินฟาน และสร้างเรื่องให้กับเจ้าอีก”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยในทันที
นั่นก็เพราะคำพูดของเฉียนฝู่นี้มีความเป็นไปได้อย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาเองเห็นไอ้ท่าทางอวดเบ่งและเสียมารยาทของศิษย์สำนักเสือขาวมาแล้วนักต่อนัก
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเขานั้นจะมีหลักฐานมัดตัวหลินฟานว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์อยู่กับตัวแล้วก็ตาม แต่หากเปิดเผยมันออกมาอย่างไม่ถูกเวลา มันจะดีกว่าหากเขาไม่นำมันออกมาเลยด้วยซ้ำ
ถึงแม้คำพูดของเฉียนฝู่จะไม่เข้าหูหลัวเฟิงอย่างมาก แต่เขานั้นก็ไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงอีกต่อไป
นั่นก็เพราะนอกจากอัจฉริยะของสำนักเขานั้นที่พึ่งจะสร้างเกียรติยศให้กับสำนักจะต้องมาตกตายต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว ไหนจะเรื่องที่ถูกหาว่าเป็นมนุษย์กลายพันธ์ุอีก นี่ทำให้หลัวเฟิงนั้นไม่คิดจะเก็บเรื่องนี้ให้มันเงียบเฉยๆได้อีกต่อไป
“หลินฟาน เจ้าน่าสังเวชนัก”
หลัวเฟิงได้เดินไปที่ข้างหลินฟานและมองไปที่ซากร่างของศิษย์รักที่ตกตายและอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา
เขาได้ให้อภัยกับท่าทางเสียมารยาทที่หลินฟานทำต่อเขาไปเรียบร้อยแล้ว
แต่เพียงแค่คิด เขาก็อดที่จะนึกเศร้าเสียใจไม่ได้เพียงเท่านั้น
แต่ยังไงซะกับเรื่องนี้ เขาจำเป็นต้องทำมันด้วยตัวเอง
หลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง ในที่สุด หลัวเฟิงก็ได้วางมือของตนไปที่จุดตันเถียนลับไป่ฮุยบนหัวของหลินฟาน และเริ่มใช้พลังดึงดูด
หลังเฟิงได้ตกตะลึงในทันที
