ทำให้เขาอารมณ์เสียแบบสุดๆ
“เมื่อเป็นแบบนี้ เฉินเฉียง เจ้าก็ตายไปซะ”
หลังจากพูดจบ หลินฟานได้พุ่งตรงไปที่เฉินเฉียงอีกครั้ง
“กว่าจะเข้ามาได้เนาะ”
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงได้พุ่งเข้าใส่เช่นกัน
พวกเขาได้สู้ต่อจนเกือบจะทั้งวันแล้ว
หลังจากหนึ่งวันผ่านไป ออร่าของเฉินเฉียงที่ปลดปล่อยออกมานั้นยิ่งสู้นานก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ พลังภายในที่กระจุกแน่นอยู่ในจุดชีพจรทั่วร่างตลอดจนจุดชีพจรลับที่สิบสองของเขานั้นแน่นขนัดชนิดที่ว่าเอ่อล้นออกมา ราวกับว่ามันกำลังอดทนที่จะไหลไปสู่จุดชีพจรที่สิบสามแล้วพร้อมที่จะกระทุ้งเปิดมันออกได้ทุกเมื่อ
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงยังคงจดจำคำพูดของราชาสวรรค์ได้เป็นอย่างดี เขาได้ชี้แนะเอาไว้ว่าเขาจะต้องสกัดกั้นพลังงานสายเลือดให้อ้วนพลีและเอ่อล้นไม่ยอมให้พวกมันไปยังจุดชีพจรที่สิบสามได้โดยง่าย
และด้วยเหตุนี้เอง หลังสายเลือดของเฉินเฉียงในตอนนี้ราวกับได้พบกับทางตัน พวกมันราวกับดิ้นรนไปมาแต่ก็ไม่อาจจะทะลุผ่านไปได้ และนี่ทำให้พวกมันมีเพียงทางเดียวเท่านั้นที่จะไป นั่นก็คือการซาดซัดใส่กล้ามเนื้อและกระดูกของเฉินเฉียงอย่างรุนแรง ราวกับกำลังระบายความโกรธที่ไม่ยอมให้พวกมันออกไปสักที
นี่คือสิ่งที่เฉินเฉียงต้องการ
เขาต้องการให้พลังสายเลือดของเขานั้นซึมลึกเข้าไปในร่างกายส่วนอื่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ และปล่อยให้เป็นไปอย่างช้าๆในระหว่างต่อสู้กับหลินฟาน
นี่สมควรจะเป็นขอบเขตเจตจำนงแ
