กมา “ศิษย์น้อง หนังของหมูป่าเขี้ยวดาบตัวนี้มันหนามาก ขนาดข้าที่มีเทคนิคการฝึกฝนร่างกายพื้นฐานขั้นสูงยังทำอะไรมันไม่ได้เลย แล้วเราจะฆ่ามันได้ยังไง”
สายตาของเฉินเฉียงเป็นประกายขึ้นมาในทันทีเมื่อได้ยิน
“ฮี่ฮี่ฮี่ กลับเรื่องนั้นมันง่ายนิดเดียว” หลังจากพูดจบ ธนูสีดำทมิฬก็ได้ปรากฏในมือของเฉินเฉียง
“เอาล่ะน้า…..”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้หันหลังไปและทำการง้างธนู ลูกธนูพลังงานไร้สีสันได้ถูกปล่อยออกไปจากสายธนูภายใต้การควบคุมทิศทางของพลังจิตของเฉินเฉียง
หมู่ป่าเขียวดาบที่ไล่ตามมานั้น ก็ได้กระเด็นออกไปหลังจากโดนลูกธนูของเฉินเฉียงไปแล้ว และนี่ทำให้ระยะห่างระหว่างเฉินเฉียงกับหมูป่าเขี้ยวดาบอยู่ไกลกันขึ้นไปอีก
“เห็นไหมล่ะพี่ใหญ่ ข้าจะใช้ธนูนี่คอยเล่นงานมันจากระยะไกล ส่วนพี่ใหญ่ก็เล่นงานมันจากระยะใกล้”
หลู่ฟางผู้ซึ่งถูกไล่มาสองวัน เมื่อเห็นโอกาสเอาคืนก็ได้กัดฟันแน่น “ได้ ศิษย์น้อง พวกเรามาสู้มันด้วยกัน”
“แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าพวกเราทำอะไรมันไม่ได้จริงๆเจ้าต้องวิ่งหนีออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อย่าให้มันทำอะไรเจ้าได้เป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นล่ะก็ อาจารย์ต้องจับข้าถลกหนังกินอย่างแน่นอน”
“อย่าได้กังวลไปศิษย์พี่ใหญ่ ต่อให้พวกเราฆ่ามันไม่ได้ ข้าก็มั่นใจว่าจะหนีรอดออกจากเงื้อมมือมันได้”
เมื่อเห็นว่าหลู่ฟางยอมร่วมมือ เฉินเฉียงก็ได้เหลือบมองไปที่หลู่ฟางเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนทิศทางการวิ่ง เขาแยกออกจ
