ี่ร่างของชายหนุ่มที่พึ่งช่วยเว่ยฉิงเชินไปอย่างหมดปัญญาจะช่วยเหลือ ไม่นานนัก แม่น้ำบริเวณที่เฉินเฉียงได้จมลงไปก็ได้กลายเป็นสีแดงฉาน
เว่ยฉิงเชินในตอนนี้มีใบหน้าที่ถอดสีในทันที เธอรู้สึกไม่ยินดีเลยสักนิดที่เธอนั้นสามารถรอดชีวิตมาได้โดยการที่ต้องแลกกับชีวิตของผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือเธอแบบนี้
“ศิษย์พี่จาง พี่เห็นรึเปล่าว่าคนคนนั้นมาจากสำนักไหน”
จางชีส่ายหน้าไปมาก่อนจะพูดตอบ “ศิษย์น้องฉิงเชิน คนนั้นปรากฏตัวออกมาอย่างฉุกละหุก ตอนแรกพวกเรายังคิดว่าเขานั้นอาศัยจังหวะนี้มาโจมตีพวกเราด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเขาต้องการช่วยเจ้าแบบนี้”
แต่ที่พอจะบอกได้คือพวกเราไม่เคยเห็นและคุ้นหน้าเขามาก่อน ข้าไม่รู้จริงๆว่าเขานั้นมาจากสำนักไหน
อย่างไรก็ตาม เว่ยฉิงเชินนั้นรู้สึกได้อยู่รางๆว่าเธอคุ้นเคยกับความเร็วที่รวดเร็วขั้นสุดแบบนี้มาก่อน มันเหมือนกับวิชาของเฉินเฉียงมากๆ
แต่ตอนที่เธอเห็นใบหน้าของเขาชัดๆนั้น กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า
“ศิษย์น้องฉิงเชิน พวกเราอย่าอยู่ที่นี่ต่อเลยนะ พวกเรารีบไปกันดีกว่า”
“นั่นสิ ศิษย์พี่ฉิงเชิน พวกเราเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว ในเมื่อจระเข้เขี้ยวยักษ์นั่นตายไปแล้ว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือพลังงานสายเลือดของศิษย์พี่เหือดแห้งไปจนเกือบหมด จะดีกว่าถ้าพวกเราหาที่ปลอดภัยให้ท่านได้ฟื้นฟูพลัง”
เว่ยฉิงเชินนั้นแม้จะลังเลในขณะที่กำลังจ้องมองไปยังบ่อเลื
