ที่เมื่อเจอพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้านั้นต้องตกตายกันเกือบหมด”
ในทันทีที่เว่ยหยวนตี้ได้พูดจบลง เหล่าศิษย์ทั้งหลายก็เริ่มพูดคุยกันในทันที มีนักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณบางคนที่ใบหน้าถอดสีในทันทีที่ได้ฟังจนเสร็จ
ศิษย์เหล่านี้คือคนที่คอยถูกประคบประหงมจากพ่อแม่ของตนอย่างดี พวกเขาไม่คิดว่าการมาเข้าร่วมประลองสี่สำนักในครั้งนี้จะเป็นการเดินเข้าหาอันตรายเป็นครั้งแรกในชีวิต
ศิษย์บางคนได้ตะโกนออกมาอย่างดังลั่นว่า “ไม่กลัวตาย” แต่ก็กลับนั่งลงไป
“ศิษย์น้องหลี่ เจ้าเป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าเจ้านั้นคิดจะถอนตัว ” ในสำนักวิหคอสนีบาต มีศิษย์ระดับนายพลวิญญาณคนหนึ่งมองไปที่ศิษย์ร่วมสำนักพลางถามออกมาพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่น “ศิษย์น้องหลี่ พวกเราคือศิษย์สำนักวิหคอสนีบาต พวกเรายังไงซะก็ต้องทำสงครามกับสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์อยู่แล้วในสักวันหนึ่ง แล้วเจ้าจะกลัวไปทำไม”
“ศิษย์พี่ ข้านั้นไม่ได้กลัวตาย ข้าแค่รู้สึกว่าการเสียชีวิตในงานประลองแบบนี้มันไร้ค่าเกินไปเท่านั้น อีกอย่าง ข้าไม่เคยต่อสู้กับสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์มาก่อน ข้าต้องการที่จะพร้อมก่อนที่จะเผชิญหน้าพวกมันในอนาคต ซึ่งยังไม่ใช่ในตอนนี้”
ศิษย์ทุกๆกคนได้พูดถึงเหตุผลที่จะถอนตัวที่แตกต่างกันไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วก็คือพวกเขานั้นกลัวและเห็นว่าไม่ควรจะต้องมาตกตายในการประลองแบบนี้
ความจริงแล้วเหตุผลนี้ก็พอจะรับฟังได้อยู่เหมือนกัน
ทุกๆคนนั้นมีมุมมองและค
