“พี่ใหญ่เฉินเฉียง พี่ พี่ยังไม่ตายจริงๆด้วย”
ในระหว่างที่เธอพูดออกมานั้นน้ำตาของเธอก็ไหลบ่าออกมาราวกับแม่น้ำราวกับว่าเธอได้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา
หลังจากผ่านไปปีครึ่ง เมื่อเฉินฉียงได้เห็นฉิงเชินอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทางนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจอย่างสุดหัวใจ เขาได้ยิ้มและกล่าวทักทายออกมา “ฉิงเชิน ข้าบอกเจ้าแล้วนี่ว่ายังไงซะข้าก็จะมาพบเจ้าในงานประลองสี่สำนักให้ได้”
ตั้งแต่ที่เขานั้นได้มาอยู่ในโลกแห่งอนาคตแห่งนี้ เขานั้นได้ดิ้นรนเอาตัวรอดมามากหลายครั้ง เขานั้นยังต้องการรักษาคำมั่นที่มีต่อซุนต้าฮู่และชิงธงพลแห่งกองกำลังเทียนเว่ยมาให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
แต่เมื่อได้เห็นเว่ยฉิงเชินแล้ว เขานั้นรู้สึกว่าชีวิตนี้ของเขานั้นมีเป้าหมายในชีวิตเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เป็นเพราะว่าสถานะของเขาและเว่ยฉิงเชินต่างกันมากเกินไป ต่อให้เขานั้นทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจในทันที แต่นั่นก็จะทำให้เขานั้นเหนื่อยเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้นคือ ไม่เพียงเว่ยฉิงเชินจะเป็นอัจฉริยะที่สูงล้ำเท่านั้น เธอยังผู้คนที่สนใจในตัวเธอมากมายนัก ไม่เว้นแม้แต่ระดับราชาการต่อสู้แห่งตึกจอมพลเมืองเหมันต์จันทราอย่างหลินเฟิงที่คอยตามจีบเธออยู่ แล้วเขานั้นจะเอาอะไรไปสู้ได้กัน
อย่างไรก็ตาม ความรักนั้นเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์พันลึก
ในช่วงปีกว่าที่ผ่านมานั้น ถึงแม้เขานั้นจะไม่ได้ติดต่อเธอเลย แต่เขากลับรู้สึกว่ายิ่งคิดถึงเธอมา
