กขึ้นชนิดประทับฝังไว้ในจิตใจ
และเมื่อตอนที่เขาได้เห็นเธออีกครั้ง เฉินเฉียงก็ยิ่งรู้สึกคิดถึงมากกว่าเดิมจนเต็มหัวใจไปแล้ว
ในช่วงชีวิต ผู้คนมากมายต่างก็หาคนที่จะเป็นคนคุ้นเคยของตนได้ คนที่อยู่ห่างกันเล็กน้อยก็คิดถึง ราวกับว่ามีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นผูกมัดคนพวกนั้นเข้าไว้ด้วยกัน
ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสองคนนั้นไม่เคยพบเจอกันมาก่อน
ต่อให้คนเรานั้นมีชาติก่อน เขาก็เชื่อว่าเธอผู้นี้ไม่ได้มีส่วนในชีวิตก่อนของเขาเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้นคือ เธอนั้นสมควรจะเป็นคนที่เขาทำได้เพียงมองอยู่ไกลๆในช่วงชีวิตนี้
สิ่งที่เรียกว่าคนคุ้นเคยนั้นจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าชะตาก็ว่าได้ บางคนนั้นต่อให้อยากจะทำความคุ้นเคยแค่ไหน ก็ทำได้เพียงแค่มองก็เท่านั้น บางคนก็ไม่เคยคิดจะมอง แต่กลับคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
“ฉิงเชิน ทำไมเจ้าถึงได้สวมชุดแบบนี้กัน”
ในความคุ้นเคยของเฉินเฉียงนั้น ฉิงเชินคือสตรีที่งามสง่าผู้ซึ่งสวมชุดสีขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ชุดที่เธอใส่อยู่ตอนนี้นั้นมันช่างต่างจากภาพลักษณ์ที่เขาจดจำได้อย่างสิ้นเชิง
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง เมื่อหนึ่งปีก่อน ข้าได้ยินมาจากท่านพ่อว่าชุดยาวนั้นเหมือนชุดไว้ทุกข์ แล้วหลังจากนั้นท่านพ่อก็บอกว่าท่าน ท่าน….”ยังไม่ทันที่จะได้พูดออกมา เธอก็น้ำตาไหลพรากอีกครั้งเมื่อได้นึกถึงเรื่องเศร้าๆ
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นท่าทางของฉิงเชินแล้วก็อดที่จะประทับใจไม่ได้ หากไม่ได้อยู่กลางที่สาธารณะล่ะก็ เขาค
