งจะสวมกอดและปลอบประโลมเธอในทันที
เหนือสิ่งอื่นใดแล้วนี่ยังเป็นแท่นที่นั่งของแขกผู้ทรงเกียรติ ไม่ใช่ที่ที่เขาจะทำอะไรประเจิดประเจ้อให้ผู้คนติฉินนินทา
ไม่นาน เว่ยฉิงเชินก็ได้ปาดน้ำตาจากตาของเธอและยิ้มออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียงหากว่าในการประลอง พวกเราได้พบเจอกัน ท่านจะต้องร่วมทีมกับข้านะ น้า….”
“โอ้ แน่นอนสิ”
ถึงแม้เฉินเฉียงจะยังไม่รู้กฎการประลองในครั้งนี้ แต่ยังไงซะลูกสาวของลุงตนนั้นออกปากมาซะขนาดนี้ นี่แสดงว่าเธอนั้นย่อมรู้กฎการประลองเป็นอย่างดี แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมทำได้
“เอาล่ะ ฉิงเชิน ที่นี่มีคนเยอะแยะนา… อย่าร้องไห้ไปเลย ตอนนี้เจ้าลงไปก่อนแล้วกัน”
